مناجات شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: در این متن، گوینده به عشق و شناخت خداوند اشاره دارد و بیان میکند که زندگی انسانها در یاد خدا و شناخت او معنا پیدا میکند. همچنین اشاره میکند که برخی از افراد با ذکر خدا و یاد او، به حالتی عمیق و نزدیک به الهی دست مییابند. در پایان، گوینده به آرزوی وصال خداوند میرسد و میگوید که در آن روز دیگر به حال بهشتیان حسرت نخواهد خورد.
الهی زندگی همه با یاد تو، شادی همه با یافت تو و جان آنست که در او شناخت تو است، خدایا موجود نفسهای جوانمردانی، حاضر دلهای ذکر کنندگانی ازنزدیکت نشان می دهند و بر تر از آنی، از دورت می پندارند و نزدیکتر از جانی، ندانم که در جانی یا خود جانی، نه اینی و نه آنی جان را زندگی می یابد تو آنی.
هوش مصنوعی: خدایا، زندگی همه ما با یاد تو است و شادی ما در یافتن تو نهفته است. جان انسانها آنجاست که شناخت تو را در خود دارد. پروردگارا، نفسهایی از جوانمردان و دلهای پاکان که همواره ذکر تو را بر زبان دارند، نشانههایی از نزدیکی به تو را نشان میدهند. اما تو بالاتر از همه چیز هستی و نزدیکتر از خود جان به ما. نمیدانم آیا در وجودم جان هست یا خود جانم تویی. نه این هستم و نه آن، بلکه این زندگی، وجودش را از تو میگیرد.
روزی که مرا وصل تو در چنگ آیداز حال بهشتیان مرا ننگ آید
هوش مصنوعی: روزی که وصل تو به دستم بیفتد، از وضع بهشتیان شرمنده میشوم.