مناجات شمارهٔ ۲۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خدا درخواست راهنمایی می‌کند و در حیرت به سر می‌برد. او به دمی اشاره می‌کند که نه حوا و نه آدم در آن جا دارند و می‌پرسد اگر بتواند آن دم را بیابد، خود او کیست. در نهایت، به وضعیت بیچارگی آدمی اشاره می‌کند که بدون نفس الهی نمی‌تواند زندگی کند.
الهی ای راهنما به کَرَم، فرو ماندم در حیرت یکدم آن کدام است ؟ دمی که نه حوا در آن گنجد نه آدم، اگر من آن دم بیابم چون من کیست ؟ بیچاره زنده ای که بی نفسش باید زیست.
هوش مصنوعی: ای خدای مهربان و هدایتکننده، در حیرت ماندهام و نمیدانم کدام لحظه است؟ لحظهای که نه حوا در آن جا دارد و نه آدم. اگر من بتوانم آن لحظه را پیدا کنم، پس من چه کسی هستم؟ چه بر سر این انسان بیچارهای میآید که بدون نفس و زندگیاش باید ادامه دهد؟