مناجات شمارهٔ ۲۳۱
هوش مصنوعی: این شعر نگاهی عمیق به نیاز و درد انسان دارد. شاعر از خداوند می‌خواهد که به او و دیگرانی که در رنج‌اند کمک کند. او بر این باور است که عشق و محبت خداوند بی‌نهایت است و هیچ چیز پر ارزش‌تر از عشق الهی نیست. شاعر با بیان احساساتش، عمیق‌ترین آرزوهایش را برای نزدیکی به خدا و برطرف شدن دردها بیان می‌کند و تأکید می‌کند که هیچ چیزی را در دنیا با عشق الهی معاوضه نخواهد کرد.
الهی از خود تو هر مفلسی را نصیبی و از کرم تو هر درد مندی را طبیبی و از وسعت رحمت تو هر کسی را سهمی است. ای یار بارم ده تا داستان درد خود به تو پردازم، بر درگاه تو میزارم و در امید بینم تو مینازم یک نظر در من نگر تا دو گیتی به آب اندازم
هوش مصنوعی: خدایا، به هر نیازمندی از جانب تو سهمی بده و به هر دردمندی از رحمتت درمانی عطا فرما. ای دوست، مرا یاری کن تا داستان آلامم را برایت بگویم. به درگاه تو میآیم و با امید به تو، از تو درخواست میکنم که یک نگاه مهربان به من بکنی تا به واسطه آن، مشکلات زندگیام را حل کنم.
مِهر تو به مُهر خاتم جم ندهموصلت به دم مسیح مریم ندهم
هوش مصنوعی: من محبت تو را با محبت دیگری عوض نمیکنم و به هیچ قیمتی ارتباط با تو را از دست نمیدهم.
عشقت به هزار باغ خرم ندهمیکدم غم تو به هر دو عالم ندهم
هوش مصنوعی: عشق تو را به هزار باغ پرگل نمیدهم و اندوه تو را به تمام دنیا هم نمیفروشم.