شمارهٔ ۷۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و دلتنگی شاعر نسبت به معشوقش می‌پردازد. شاعر با بیان زیبایی‌های معشوق و تأثیر عشق بر زندگی‌اش، به غم و رنجی که از جدایی احساس می‌کند اشاره می‌کند. او می‌گوید که عشقش به معشوقش به اندازه یک ورق کتاب ارزشمند و خاص است، و در شب‌های جدایی همچنان زنده است، هرچند که درد و خجالت او را آزار می‌دهد. شاعر عشق و شوق خود را در کلامش تجلی می‌کند و بیان می‌کند که گاهی عقل هم در برابر جذابیت چشم معشوق عاجز است. در نهایت، عشق به اندازه‌ای بر او تاثیر گذاشته که کلامش به چالش کشیده شده و احساساتش را بیان کند.
از گلستان رخت حسن بتان یک ورق استحالیا از ورق عشق تو اینم سبق است
هوش مصنوعی: در گلستان، زیبایی‌های معشوقان فقط یک صفحه است، اما اکنون من از ورق عشق تو درس گرفتهام.
حسن گل کم شد و مشتاقی بلبل هم کاستعشق من برنوجوحسنت به همان یک نسق است
هوش مصنوعی: رنگ و زیبایی گل کمتر شده و عشق و اشتیاق بلبل هم کاهش یافته است. عشق من به تو همچنان در همان حد و اندازه باقی مانده است.
تا چرا در شب هجران توأم زنده هنوزتن رنجور من از خجلت آن در عرق است
هوش مصنوعی: در شب دوری تو، چرا من هنوز زندهام؟ جسم خستهام به خاطر شرم از این دوری، در عرق است.
اتفاق تو گر این است که خونم ریزیهرچه رأی نو دل و دیده بر آن متفق است
هوش مصنوعی: اگر قرار باشد که تو خون من را بریزی، باید بدانی که دل و چشم من به یک رأی و نظر متحد هستند.
عقل باطل شمرد چشم تو هر خون که کندغالبا بی خبر از نکتة العین حق است
هوش مصنوعی: عقل، نگاه تو را بیاساس میداند و هر قطره خونی که بر زمین میریزد، معمولاً از عمق حقیقت خبر ندارد.
خواهد از شوق حدیث تو قلم سوخت کمالدر قلم خود سختی نیست سخن در ورق است
هوش مصنوعی: از شدت عشق و شوق به تو، قلم من در حال سوختن است. در نوشتن، هیچ سختی برای بیان احساساتم وجود ندارد؛ چرا که همه چیز در ورق نوشته شده است.