شمارهٔ ۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و ارادت خود به معشوقه سخن می‌گوید و از او درخواست توجه و عنایت می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که مردم عادی نمی‌توانند عمق احساسات او را درک کنند و فقط خود معشوق می‌تواند از دل او خبر داشته باشد. شاعر ابراز می‌کند که هر چند سختی‌هایی وجود دارد، اما عشق و پیوند او با معشوق به قدری قوی است که او را از رفتن به شهرهای دیگر بازمی‌دارد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که تنها با هدایت معشوق می‌تواند به قرب او دست یابد و از عواطف و رازهای درون خود صحبت می‌کند.
ای از تو بانواع مرا چشم رعایتآری نظری کن به من از عین عنایت
هوش مصنوعی: ای کسی که با چشم محبت و توجه به من نگاه میکنی، لطفاً نگاهی به من بکن و به من توجه کن.
یکبار به تصریح مرا بنده خود خوانزیرا که همه کس نکند فهم کنایت
هوش مصنوعی: یک بار به صراحت بگو که من بنده تو هستم، زیرا که خیلیها نمی‌توانند منظور مختصرت را بگیرند.
گفتی که عتابی کنم و ناز، دگر بارگفتم نکنی تا نکنم حمل شکایت
هوش مصنوعی: گفتی که میخواهی به من بیمحلی کنی و ناز کنی، اما من باز به تو میگویم که اگر این کار را نکنی، من هم از تو شکایت نخواهم کرد.
دلبستگی زلف تو نگذاشت و گرنهرا میرفتم ازین شهر ولایت به ولایت
هوش مصنوعی: علاقهام به موهایت مانع رفتنم شد، وگرنه از این شهر به شهر دیگری میرفتم.
صد چاره برانگیختم و جهد نمودمتا دامن قربت بکف آرم به کفایت
هوش مصنوعی: من تلاش زیادی کردم و راههای زیادی را امتحان کردم تا بتوانم به مقام و نزدیکیت برسم.
هیهات که آن فکر خطا بود که کردماین کار میسر نشود جز به هدایت
هوش مصنوعی: گمان میکردم که میتوانم به تنهایی به این هدف برسم، اما حالا میفهمم که بدون راهنمایی و هدایت، این کار امکانپذیر نیست.
اغیار چه دانند که با جانب بارمباری به چه حد است و ارادت به چه غایت
هوش مصنوعی: دیگران چه میدانند که من در عشق و آرزوهایم به چه اندازه متعهد و پایبندم.
چون واقف اسرار دل دلشدگانیپیغام چه حاجت چه ضرورت به حکایت
هوش مصنوعی: وقتی که از اسرار دل کسانی که دچار عشق و دلتنگی هستند آگاهیم، دیگر چه نیازی به بیان کردن آن احساسات داریم؟
از نمد بداندیش میندیش کمالادشمن چه نواند چو کند دوست حمایت
هوش مصنوعی: از افراد بدخواه و بدبین بپرهیز و فکر نکن که چه بلایی بر سر دوستت خواهد آورد، زمانی که او در حمایت توست.