شمارهٔ ۹۳
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و شیرینی میوه‌ای اشاره دارد که بهشت را به یاد می‌آورد و حوریان را توصیف می‌کند. شاعر اعتقاد دارد که زیبایی‌های طبیعی و عشق انسانی قابل مقایسه با زیبایی‌های بهشت نیستند. او به عشق و زیبایی‌ها در دنیای واقعی اشاره می‌کند و می‌گوید که بهتر است به جای فضای بهشت، به زیبایی‌های انسانی توجه کنیم. در نهایت، او از عشق می‌گوید و به ارزش آن در زندگی اشاره می‌کند.
این میوه شیرین مگر از باغ بهشت استوین حور بهشت از شکر ناب سرشته است
هوش مصنوعی: این میوهی خوشمزه گویی از باغ بهشت آمده و این زیبا دختران بهشت از شکر خالص ساخته شدهاند.
در باغ بهشت این قد و رخسار ندیدنداین سرو که بنشانده و این لاله که کشته است
هوش مصنوعی: در باغ بهشت، هیچ کس این اندام زیبا و چهره دلربا را ندیده است. این درخت سرو که قد برافراشته و این لاله باغ که زیباییاش بینظیر است، هیچ کجا قابل مقایسه نیستند.
ما روضه نخواهیم که هرجا چو تو حوری استسوگند به خاک سر کویت که بهشت است
هوش مصنوعی: ما به باغ و بهشت نیازی نداریم، چون هر جا که تو باشی، حس زیبایی و عشق را داریم. قسم به خاک سر کویت که خود بهشت واقعی است.
اینجا سخن سرو نگوئیم که پست استو آنجا صفت ماه نخوانیم که زشت است
هوش مصنوعی: در اینجا از بیان ویژگیهای درخت سرو صحبت نمیکنیم چون پایینرتبه است و در آنجا هم به توصیف ماه نمیپردازیم چرا که او زشت است.
خطی که لبت در قلم آورد چو یاقوتانصاف توان داد که یاقوت نوشته است
هوش مصنوعی: هر کلامی که بر لبانت جاری میشود، مانند خطی است که با دقت و زیبایی نوشته شده؛ به طوری که ارزش و زیبایی آن به اندازه یاقوت است و گویی یاقوت خود این سخن را به زیبایی منتقل کرده است.
خشت در خود بر سر عاشق مزن ای دوستما را ز سر خویش چه غم حیف ز خشت است
هوش مصنوعی: ای دوست، بر سر عاشق خود سنگ نزن؛ ما از خود چه نگرانی داریم؟ چه حیف که سنگ بر سر بزنیم.
از حرفه ئلت دید کمال آن مه و می گفتاین رشته باریک درین خرقه که رشته است
هوش مصنوعی: او از هنر و شایستگیات آگاه شد، مانند آن مه (چهره زیبا) و می‌گوید که این رشته نازک در این لباس، همان رشتهای است که به آن اشاره میشود.