شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی احساسات عاشقانه و شور و شوق نویسنده نسبت به محبوبش را بیان می‌کند. او از خیالات و یادهای مربوط به محبوبش سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که اگر کسی به عشق او دل بسته باشد، باید به این خیالات گوش فرا دهد. در بخشی از شعر، اشاره‌ای به گیسوی محبوب و تاثیر آن بر خواب‌هایش دارد و می‌گوید که عشق او مانند چمنی است که در میدان عشق آشفته شده است. همچنین نویسنده به اهمیت صداقت و یکرنگی در عشق اشاره کرده و یادآور می‌شود که برای رسیدن به خوشحالی و آرامش باید از قیدهای ظاهری رها شود. در نهایت، مضمون کلی شعر حول محور عشق، یاد محبوب و اهمیت راست‌گویی در روابط عاطفی می‌چرخد.
حلقه بر در میزند هر دم خیال روی دوستگوش دار این حلقه را ای دل گرت سودای اوست
هوش مصنوعی: هر لحظه خیال چهره دوست به در میکوبد. ای دل، اگر دلباخته او هستی، به این ارمغان گوش بسپار.
صبحگاهی می گرفتم عقد گیسویش به خوابزان زمان دست خیالم تا به اکنون مشگ بوست
هوش مصنوعی: در صبح وقتی در خواب بودم، گیسوانش را به دست میگرفتم و از آن زمان تا حالا خیال خوشبوییاش در ذهنم مانده است.
دل که چون گویست در میدان عشق آشفته حالگر به چوگان نسبت زلفش کند بیهوده گوست
هوش مصنوعی: دل در میدان عشق مانند گوی است که در حال پریشانی به سر میبرد. اگر کسی بخواهد زلف معشوق را با چوگان مقایسه کند، در واقع او بیهوده سخن می‌گوید.
سر بلندی بین که باز از دولت رندی مرابر سر دوشی که دی سجاده بود امشب سبوست
هوش مصنوعی: نگاه کن به سر بلندی که در اثر خوشقانونی و آداب معاشرت به من داده شده است. امشب به جای سجادهای که دیروز داشتم، سبویی بر دوش من است.
لاف یکرنگی مزن با دوست هر ساعت کمالتا چو گل بیرون نیائی خرم و خندان ز پوست
هوش مصنوعی: هرگز دروغین از دوستی خود و صداقت خود سخن نگو، زیرا تا زمانی که درونت خالی از نیرنگ و کینه نیست، میتوانی با آرامش و خوشحالی مانند گلی شکفته ظاهر شوی.