شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با بیانی عاشقانه و پر احساس به توصیف عشق و علاقه‌اش می‌پردازد. او خاک وطن را از هر چمن و باغی ارزشمندتر می‌داند و بیان می‌کند که عشقش به معشوق حقیقی با تمام زیبایی‌ها در می‌آید. دل آواره‌اش به بهشت بی‌نیاز است و او به یاد بوی خوش معشوق، دلش به شور و شوق می‌افتد. همچنین، شاعر اشاره می‌کند که زیبایی معشوق فراتر از زیبایی ظاهری است و عشق واقعی با احساس و ارتباط عمیق درونی شروع می‌شود. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که گرچه گفته‌ها و سخن‌ها ممکن است درباره او از طرف دیگران باشد، اما احساسات و عشق او نسبت به معشوق، همیشه متعلق به خودش است.
خاک درت به چشم من از صد چمن به استباغی خوش است عارضت اما ذقن به است
هوش مصنوعی: خاکی که به چهرهات می‌افتد برای من از تمامی چمنزارها باارزشتر است. حتی اگر باغی زیبا باشد، هیچچیز به زیبایی چانهات نیست.
کوی نو خواهد این دل آواره نی بهشتمرغ غریب را ز گلستان وطن به است
هوش مصنوعی: دل بیقرار من در پی مکانی جدید است، نه بهشتی که تنها برای پرندهای غریب باشد، بلکه بهاری زیبا از زادگاهم را جستجو می‌کند.
تنها نه روی نسبت به از گلرخان چینبوی تو هم ز نکهت مشک ختن به است
هوش مصنوعی: تنها زیبایی ظاهری تو من را نمیفریبد، بلکه عطر و بوی دلانگیز تو که به خوشعطرترین چیزها میماند، مرا مجذوب می‌کند.
گفتی به دستبوس نو بوسی زبان کنمدر دست کسی چه سود شکر در دهن به است
هوش مصنوعی: تو گفتی که با زبان خود از کسی که در دستش هست، تعظیم کنم؛ ولی چه فایده دارد وقتی شکر در دهان بهتر است.
چون چشم سوز نیست دهان تو در خیالما را همیشه چشم بدان دوختن به است
هوش مصنوعی: چون دیدگانت نمیسوزند و نیازی به گفتار نداری، دل ما همیشه به یاد تو است و می‌داند که باید نگاهش را به چشمهای تو بدوزد.
ای دل حدیث دوست به است از در عدناین نکته گوش کن که ز در عدن به است
هوش مصنوعی: ای دل، داستان عشق و دوستی از باغ عدن بهتر است. این نکته را به خوبی درک کن که آنچه از باغ عدن می‌آید، ارزش بیشتری دارد.
گویند گفته تو بود از تو به کمالمن بلبلم بلی سخن من ز من به است
هوش مصنوعی: میگویند که سخن تو از کمال و زیباییات حکایت می‌کند و من نیز میگویم که سخن من از خودم بهتر است.