شمارهٔ ۱۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و روابط عمیق انسانی می‌پردازد. نویسنده از عشق به خدا و دوست سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق درونی، مانند آفتاب در دلها می‌درخشد. او احساسات عمیق و درد ناشی از عشق را توصیف کرده و به اهمیت پرسش درباره عشق و کمال انسانی اشاره می‌کند. در نهایت، نویسنده تأکید دارد که عشق حقیقی می‌تواند زندگی را دگرگون کند و انسان را به مقام والاتری برساند.
درآمد از در ارباب خرقه ناگه دوستبرآمد از دل درویش خسته الله دوست
هوش مصنوعی: ناگهان باری از در ارباب خرقه، دوست (خدا) از دل درویش خستهرو پیدا شد.
چو آفتاب نشست و چراغ ها افروختدرون خلوت دلها به روی چون مه دوست
هوش مصنوعی: وقتی که آفتاب غروب کرد و چراغها روشن شدند، در دلهای مردم و در محیط خصوصی آنها، چهره دوست مانند ماه درخشید.
به رهگذار دل و دیده سیلهاست ز خونچگونه بگذرد ای دوستان برین ره دوست
هوش مصنوعی: در مسیر دل و چشم، جاری شدن سیلابهای خون دیده میشود. دوستان، چگونه میتوان بر این راه محبت گذشت؟
گرت ز ذوق درونی نهفته حالت هاستگمان مبر که ز خال تو نیست اگه دوست
هوش مصنوعی: اگر در درون تو احساسات عمیقی نهفته است، نباید فکر کنی که این احساسات به خاطر عشق توست، حتی اگر آن لکه زیبا بر چهرهات وجود داشته باشد.
بگو نشین به دلت درد و ناله چون برخاستکه درد می کند آنجا مقام و آنگه دوست
هوش مصنوعی: بگو وقتی که در دل نشستی و احساس درد و ناله کردی، بدان که آنجا جایی است که درد می‌کند و در این مقام دوست تو قرار دارد.
مریض عشق به عمر دوباره شد مخصوصبه پرسشی چو قدم رنجه کرد که که دوست
هوش مصنوعی: عشق انسان را به زندگی دوبارهای میرساند، به شرطی که او سوالاتی را مطرح کند، به محض اینکه محبوبش حضوری داشته باشد.
کنند پرسش من دوستان که کبست کمالدرون جان نو بالله جیپ و تالله دوست
هوش مصنوعی: دوستان از من میپرسند که کمال و زیبایی حقیقی در وجود انسان چیست؟ و من به راستی میگویم که آن، دوستی و محبت است.