شمارهٔ ۱۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالت درونی خود و عشقش سخن می‌گوید. او خود را شمعی می‌داند که در آتش عاشقانه‌اش می‌سوزد. گریه و سوز او ناشی از علاقه عمیق به معشوقش است. او مانند شمع تمام وجودش را به خاطر عشق به محبوبش فدای می‌کند و از این وابستگی به شدت احساس عذاب می‌کند. همچنین، شاعر به زیبایی چهره محبوب اشاره می‌کند و از غم جدایی و آشفتگی درونی‌اش می‌نالد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که عشق با وجود درد و رنجی که به همراه دارد، زیبایی و ارزش بسیاری دارد.
در سر از دود دلم شمع صفت سودایی استآری این گریه و سوز من و شمع از جایی است
هوش مصنوعی: در دلم به خاطر شوق و علاقهای که دارم، مثل شمع میسوزم و در حال گریه و ناراحتی هستم. این حال و هوای من به خاطر چیزی یا کسی خاص است.
همچو شمع همه تن آنش سودای مهی استهمچو صبحم همه جان مهر جهان‌آرایی است
هوش مصنوعی: مثل شمع، همه وجودم روشنایی و شوری دارد که از عشق به محبوب نشأت میگیرد و مانند صبح، تمام زندگیم پر از مهر و زیباییِ جهانی است که محبوبم خلق کرده است.
گر به مأوا نرسد این دل من مجموعمکه سر زلف پریشان تو خوش مأوایی است
هوش مصنوعی: اگر دل من به جایی نرسد، تنها همین را میدانم که گیسوی پریشان تو برای من همانند بهترین پناهگاه است.
ابرویت گوشه نشین گشت ولی فایده چیستکه به هر جانبی از فقه او غوغایی است
هوش مصنوعی: ابرویت دور افتاده و تنها شده است، اما چه فایدهای دارد وقتی که در هر کجا درباره فقه او بحث و جدل زیادی وجود دارد؟
چشم ما را بگذاری به لب دجله رویدجله رودی است ولی دیده ما دریایی است
هوش مصنوعی: اگر به چشمان ما نگاهی بیندازی، روی رود دجله را خواهی دید؛ در حالی که دجله تنها یک رود است، اما چشمان ما عمقی همچون دریا دارند.
راز هم با لب خود گوی که خوش همنفسی ستعشق با قامت خود باز که خوش بالایی است
هوش مصنوعی: راز خود را با لبانت بگو، زیرا عشق به هر حال همدمی دلپذیر است. همچنین، زیبایی قامت تو نشان از بلندی و عظمت است که تاثیرگذار است.
در غم روی تو چون موی تو آشفته کمالعمر بر باد دهی دل سیهی کج رایی است
هوش مصنوعی: در اندوه چهرهات، مانند تماشای موهای آشفتهات، تمام عمر را به باد میدهی. دل تیرهام، ناشی از بیراهی و کجروی است.