شمارهٔ ۱۷۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و تمنای دل است. شاعر با استفاده از تصویر زلف و کمند، به زیبایی و قدرت جذب عشق اشاره می‌کند. او از تاثیر چشمان معشوق بر دل و جانش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که زیبایی‌ها باعث شرم عاشقان می‌شود. در ادامه، از ترس و نگرانی درباره شکار شدن توسط معشوق صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که هر نشانه‌ای از عشق و زیبایی در جایگاه معشوق، ارزشی خاص دارد. کل شعر به عمق احساسات عاشقانه و تاثیرات آن بر انسان می‌پردازد.
زلف کمند افکنت اقلیم جان گرفتبا این کمند روی زمین می توان گرفت
هوش مصنوعی: زلف تو مانند کمند است که جان مرا به دام انداخته است و با این زیباییات میتوان دنیای زمین را به تسخیر درآورد.
ترکان چه سان به نیغ بگیرنده ملک راچشمت به غمزه ملک دل ما چنان گرفت
هوش مصنوعی: ترکان چگونه با نگاههای دلربا و فریبندهشان، دل ما را به چنگ آورده و ما را به غمزههایی که به تعبیرشان بر دل ما میزنند، گرفتار کردهاند.
خوبان همه ز شرم گرفتند روی خویشپیش نو از نخست به آسمان گرفت
هوش مصنوعی: زیبایان به خاطر شرمی که داشتند، روی خود را پنهان کردند و از ابتدا به آسمان نگریستند.
ای دل مترس از آنکه نگردی شکار یاراینک ز غمزه نپر وز ابرو گمان گرفت
هوش مصنوعی: ای دل، نترس که مبادا مورد توجه یار قرار نگیری. اینک از نگاه و ابروی او غمگین مباش و تصور نکن که چیزی در کار است.
سر پیش او نهادم و نگرفت آن به هیچجان عزیز چون بنهادم روان گرفت
هوش مصنوعی: سر خود را به پای او نهادم، اما او هیچ آن را نپذیرفت. جان عزیزم را نیز به او تقدیم کردم، ولی او جانم را گرفت.
از لاغری گرفت به یک تک شبم رقیبخندید بار و گفت که سگ استخوان گرفت
هوش مصنوعی: رقیب از لاغری من خندید و گفت که مانند سگی هستم که به دنبال استخوان میگردد.
در باب عاشقی است حدیثی به زر کمالهر نقش کز رخ نو بر آن آستان گرفت
هوش مصنوعی: در مورد عشق، سخنی وجود دارد که هر نقشی که از چهره زیبا بر آن درگاه میافتد، به تمام زیبایی و کمالش درخشش مییابد.