شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و ویژگی‌های معشوق صحبت می‌کند. زلف‌های سرکش معشوقی که عاشقان را مجذوب کرده، باعث درد و رنج عاشق می‌شود. دل عاشق در گیر و دار زیبایی‌های معشوق به شدت می‌سوزد و همواره چشمانش به دیدن او craving دارد. حتی با وجود بلا و سختی، عشق به معشوق ادامه دارد. شعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که آدمی که با زیبایی‌های کمال آشناست، نمی‌تواند از جفا و سختی معشوق فرار کند. به عبارت دیگر، در عشق و زیبایی، رنج و درد نیز وجود دارد.
زلف معشوق سرکش افتادستعاشقان را به آن خوش افتادست
هوش مصنوعی: موهای معشوق به طور آزاد و آشفته رها شده و این برای عاشقان بسیار خوشایند و دلپذیر است.
میکشم دامتش اگرچه بلاستعاشق او بلاکش افتادست
هوش مصنوعی: اگرچه عشق او برایم دردسرساز است، اما همچنان برای او جان میدهم.
دل به نکه رخ دل افروزانچون کبابی بر آتش افتادست
هوش مصنوعی: دل مانند کبابی است که بر روی آتش افتاده و به شدت در حال سوختن و تب و تاب است، از زیبایی و جذابیت چهرههای دلربا رنج میبرد.
دیده را از نظاره سیری نیستلوح خوبی نقش افتادست
هوش مصنوعی: چشم از تماشای زیبایی سیر نمیشود و تصویری از خوبان همیشه در ذهن باقی میماند.
زلفت از باده و رشته جانماز هوا در کشاکش افتادست
هوش مصنوعی: موهای تو به مانند شراب است و جان من به تماشای آن در نوسان و اضطراب قرار گرفته است.
فئ زلف تو راست نتوان خواندکه سوادی مشوش افتادست
هوش مصنوعی: زیبایی و حقیقت زلف تو به قدری پیچیده و نامشخص است که نمیتوان آن را به طور واضح و روشن بیان کرد.
آدمیت مجر ز بار کمالکان جفا جو پریوش افتادست
هوش مصنوعی: انسانیت به خاطر کمال و فضایل از بین رفته است، زیرا ظلم و ستم بر معشوق باعث افت آن شده است.