شمارهٔ ۱۷۸
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و نقش عشق و معشوق می‌پردازد. شاعر از ویژگی‌های معشوق خود سخن می‌گوید و احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او به تصویر کشیدن احساساتی چون شگفتی و دلتنگی، و همچنین به تضاد بین عشق و غم می‌پردازد. معشوق به عنوان منبع زندگی و عشق معرفی می‌شود، و در پایان اشاره می‌کند که هرچند عشق به کمال می‌رسد، اما پس از آن نواقصی نیز وجود دارد.
سرو قدت روان لبت جان استجان من این روان من آن است
هوش مصنوعی: قد بلند تو مانند درخت سروی است و لبهای تو زندگیام را به جریان میاندازد. جان من به وجود تو وابسته است و روح من در وجود تو جاری است.
حلقه حلقه اگر نه مست نوانددر گوش تو از چه غلطان است
هوش مصنوعی: اگرچه حلقه حلقه در گوش تو مستی وجود ندارد، پس چرا این بیقراری و جنبش هست؟
یادگارم ز تیر غمزه توبر دل خسته داغ پیکان است
هوش مصنوعی: یادگار من از تیر نیشگون تو بر دل خسته، نشان زخم و اندوهی است.
دیده در علم دید؛ درانی استتا در کنار این معانی نه حد باران است
هوش مصنوعی: نگاه کردن به علم و دانش، نشان میدهد که آنچه میبینیم و میدانیم، بینهایت است و حد و مرزی برای آن وجود ندارد، مانند بارانی که همیشه ادامه دارد و هرگز پایان نمیپذیرد.
گفتمش مرغ زیرک است دلمگفت صیاد نیز پردان است
هوش مصنوعی: به او گفتم که پرنده زیرک و باهوشی است، دل من گفت که شکارچی هم بسیار با دانش و داناست.
گفتم این میم و هاست روی بتافتبنگریدش که چون سخن دان است
هوش مصنوعی: به او گفتم به این میم و ها که بر افروخته است نگاه کن، ببین که چقدر مانند یک سخندان مهارت دارد.
عشق ما عبر خطت که نیست هنوزسوز پیدا و دود پنهان است
هوش مصنوعی: عشق ما همچنان در حال عبور از مرزهایی است که هنوز آثاری از درد و سوزش آن قابل مشاهده نیست. ابرهای غم و آتش درونی ما، در خفا و پنهان قرار دارند.
ختم شد بر کمال لطف سخنهرچه بعد از کمال نقصان است
هوش مصنوعی: کلام با نهایت لطف و زیبایی به پایان رسید و هر چیزی که بعد از این کمال باشد، دارای نقصان و کاستی است.