شمارهٔ ۱۷۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و محبت است. شاعر به قد و بالای محبوب اشاره می‌کند و از تماشای او لذت می‌برد. او به زیبایی و جذابیت چهره محبوب و تأثیر آن بر دل و جانش می‌پردازد. همچنین به اهمیت سایه زلف محبوب و آرزوهای عاشقانه اشاره می‌کند، حتی اگر این آرزوها به درد و رنج منجر شود. در نهایت، شاعر بر لذت‌بردن از عشق و زیبایی‌های آن تأکید می‌کند.
سرو ما را قد و بالایی خوش استدیدن آن گل تماشایی خوش است
هوش مصنوعی: قد و قامتی زیبا و دلنشین از سرو ما مشاهده میشود و تماشای آن گل که زیبایی خاصی دارد، بسیار لذتبخش است.
تا رخش بینیم گو بالا نمایاز آنکه به دیدن به بالایی خوش است
هوش مصنوعی: تا وقتی که چهرهاش را ببینیم، اظهار نظر خواهیم کرد که از آن کس که به دیدنش میآید، چقدر خوشایند است.
از سر ما پای او شد کوفتهکوفتن صوفی چنین پایی خوش است
هوش مصنوعی: درد و رنجی که از سر ما بر او میآید، پیوند عمیقی میان ما و او است. در واقع، این نوع تحمل و مشقت، نشانهای از زیبایی و لذت در معنای واقعی خودش است.
سری لب چشمش اشارت می کندکآنچه بادامی است حلوایی خوش است
هوش مصنوعی: چشم او به طور غیرمستقیم نشان میدهد که هر چیز لذیذ و خوشمزهای که شبیه بادام است، خوشایند و دلپذیر به نظر میرسد.
از سر سوداییان خالی مبادسایه زلفش که سودایی خوش است
هوش مصنوعی: هرگز کمبود سایه زلف او را نداشته باش، چون عاشق شدن خوب و دلپذیر است.
کشتن ما گرچه او را آرزوستآرزوی او تمنایی خوش است
هوش مصنوعی: اگرچه او آرزو دارد که ما را بکشد، اما این آرزو برای او آرزویی دلپذیر و خوشایند است.
گر رود سر هم مرو از جا کمالپای بر جایی چنین جایی خوش است
هوش مصنوعی: اگر سر را هم برود، اما تو از این مکان نرو، پای خود را در جایی قرار بده که این جا واقعا خوشایند است.