شمارهٔ ۱۸۷
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و محبت نسبت به خداوند و زیبایی‌های او پرداخته است. شاعر از طریق تصاویری زیبا و شاعرانه، ارتباط عمیق خود با دوستداران الهی را بیان می‌کند. او از پنهان بودن و دست نیافتنی بودن محبت الهی سخن می‌گوید و اینکه این عشق و جمال در دل طبیعت و گل‌ها نیز احساس می‌شود. به‌طور کلی، شعر تأکید بر زیبایی و کمال الهی و اهمیت عشق به خداوند دارد.
صبا زعشوه پنهان دوست الله دوستاز ساغر لب پنهان دوست الله دوست
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی به آرامی از جانب دوست میوزد، و در هر جرعه از می، محبت و نزدیکی او محسوس است.
زپسته ده او که هیچ پیدا نیستنصیبه ای به قیران دوست الله دوست
هوش مصنوعی: از تنش ده که هیچکس نبیند، نصیب کسی که دوستی با خدا دارد.
ز تیر غمزه خونریز یار الله داداگلی ز گلشن بستان دوست الله دوست
هوش مصنوعی: از تیر نگاه زیبا و کشندهی یار، به خدا پناه میبرم. اگر از میان باغ و گلستان دوست، او را از دست بدهم، دیگر هیچ چیز به من آرامش نمیدهد.
زخیل سنبل بستان بار شیداللهرا زچشم سر خوش فتان دوست الله دوست
هوش مصنوعی: در باغی که سنبلها گل دادهاند، باران الهی بر زمین میبارد و زیباییها از چشم دلربای محبوب نمایان می‌شود.
کمال زنده به بوی گلی ز گلشن اوستپر صبا ز گلستان دوست الله دوست
هوش مصنوعی: کمال و زیبایی زندگی به عطر خوش گلی از باغ اوست و نسیم ملایم نیز از گلستان محبوب خدا بهدست میآید.