شمارهٔ ۱۹۵

هوش مصنوعی: در این غزل شاعر به دنبال دلبر جادویی خود است که گویی ناگهان ناپدید شده است. او از زیبایی‌ها و جاذبه‌اش یاد می‌کند و هر بار سوال می‌کند که او کجا رفته است. شاعر امید ندارد و حسرت می‌خورد که هیچ‌کس نمی‌تواند او را پیدا کند. او از دل و عقل خود می‌گوید که گویی با آن پری رخسار گم شده‌اند. در نهایت، او به غم و تنهایی خود اشاره می‌کند و می‌پرسد که رفیق و هم‌آغوش او کجا رفته است. این شعر بیان کننده احساس فراق و دلتنگی عمیق شاعر برای محبوبش است.