شمارهٔ ۱۹۶ - کمال خجندی

عشق از نام و از نشان یکتاستبینشانی نشان مرد خداست

هر را از مقام بی رنگیرنگی ز رنگ او پیداست

خلعت عشق نیست لایق عقلکاین قبا بر قد دل آمد راست

دل چه و دین کدام و عقل کدامعشق را دل کجا و صبر کجاست

بی بصیر را چه بهره از خورشیددر خور نور دیده بیناست

دل مرنجان ز هیچ رنج کمالخامه رنجی که راحتش ز دواست

گر زدی جز به باد او نفسیآن نفس نیست بلکه باد هواست

هر که در زیر پای مردان رفتاز همه دست دست او بالاست