شمارهٔ ۲۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر در جستجوی معشوق خود است و از درد و غم ناشی از دوری او سخن می‌گوید. او به پرسش‌هایی درباره هویت و وجود معشوق می‌پردازد و از احساسات عمیق خود در مواجهه با بی‌خبری و تنهایی سخن می‌گوید. شاعر به شدت تحت تأثیر عشق و غم ناشی از آن قرار دارد و به وضوح می‌تواند حسرت و yearning خود را در مصائب زندگی و روابط انسانی به تصویر بکشد. هر پرسشی که مطرح می‌کند، به نوعی تجلی حس عمیق او از بی‌خبری و تلاش برای شناخت معشوق است. در نهایت، شاعر از ناسازگاری عشق و غم، و فقر عاطفی خود نیز سخن می‌گوید.
گفتی از آن ماست دلت جان از آن کیستاینجا نگر که داغ که آنجا نشان کیست
هوش مصنوعی: گفتی که دل تو مال ماست، اما جان تو به چه کسی تعلق دارد؟ به اطراف خود نگاه کن و ببین که نشان درد و سوز در کجاست و از چه کسی است.
تن خاک شد بر آن در و هرگز به کوی تویک شب سگی نگفت که این استخوان کیست
هوش مصنوعی: تن من به خاک تبدیل شد و هرگز در کوی تو هیچ موجودی نمیگوید که این استخوان متعلق به کیست.
باری مرا به حسرت درد نو سوخت جانکا درد بی دوای نو درمان جان کیست
هوش مصنوعی: من به یاد گذشتهای که با درد و حسرت سپری شده، آتشسوزی در جانم حس میکنم. حالا این درد بیدوایی که دارم، کیستی که بتوانی مرهمی برای این درد تازه پیدا کنی؟
نرسم که رفت بوس ز شادی شوی هلاکای جان ز لب مپرس که این آستان کیست
هوش مصنوعی: نمیتوانم به آن شخص برسم که با شادی خود را فدای عشق کرده است. ای جان، از لب خود نپرس که این درگاه متعلق به چه کسی است.
گفتم به جان غم تو بخواهم خرید گفتای مفلس زبان زده بنگر زبان کیست
هوش مصنوعی: گفتم میخواهم برای غمت بهای جانم را بدهم. او گفت: ای بیچاره، به زبان خودت نگاه کن که زبان کیست.
دشنام میدهی و میدانی اینقدرکاین راحتم بگوش رسد از زبان کیست
هوش مصنوعی: تو به من ناسزا میگویی و خودت خوب میدانی که این حرفها چقدر راحت از زبان چه کسی به گوش میرسد.
هر لحظه پرسیم که تو زآن کینی کمالآری همین قدر نشناسی که زآن کیست
هوش مصنوعی: هر لحظه از تو میپرسیم که چه چیز تو را به کمال میرساند، اما در واقع همینقدر هم نمیدانی که این کمال از کجا ناشی میشود.