شمارهٔ ۲۴۳ - کمال خجندی

ما را نه غم ننگ و نه اندیشه نام استدر مذهب ما مذهب ناموس حرام است

گو خلق بدانید که پیوسته فلان رارخ بر رخ جانانه و لب بر لب جام است

سجاده نشین عارف و دانا نه که عامی استمادام که در بند قبولیت عام است

در آرزوی مجلس ما زاهد مغرورچون عود همی سوزد و این طرفه که خام است

ساقی می دوشینه اگر رفت به اتمامما را ز لب لعل تو یک جرعه تمام است

سودا زده را گوشه سجاده نسازدای مطرب ره زن ره میخانه کدام است

برخاست کمال از ورع و گوشه نشینیچون دید که میخانه به از هر دو مقام است