شمارهٔ ۲۶۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمیق‌ترین احساسات و ارادت شاعر به معشوق است. او می‌گوید که عشق و دوستی‌اش نسبت به معشوق هر روز بیشتر می‌شود و هر روز صبح با دیدن معشوق، نشانه‌ای از سعادت و خوشبختی را مشاهده می‌کند. معشوق به عنوان آفتاب جهان و منبع حیات او مطرح شده و شاعر از درد و رنج خود به عنوان ابزاری برای عبادت یاد می‌کند. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که در حالی که دیگران به عادات خود پایبند هستند، او به عادت ترک عادت روی آورده و به حقیقت و صداقت در دوستیش با معشوق اهمیت می‌دهد.
میل دلم بروی تو هر دم زیادت استوین حد دوستی و کمال ارادت است
هوش مصنوعی: عشق و علاقهام به تو هر لحظه بیشتر می‌شود و این نشاندهنده عمیق بودن دوستی و احترام من به توست.
هر بامداد روی نو د بدن به فال نیکما را دلیل خبر و نشان سعادت است
هوش مصنوعی: هر روز صبح که خورشید طلوع می‌کند، نشانه‌ای خوب و علامتی از خوشبختی ماست.
تو آفتاب عالم هستی و جان مادایم ژنیش روی تو در استعادت است
هوش مصنوعی: تو خورشید نورانی جهان هستی و روح ما همیشه به نور تو وابسته است.
خوش خاطرم ز درد تو از بهر مصلحتگر ناله میکنم غرض من عبادت است
هوش مصنوعی: خوشحالم که به خاطر مصلحت، حتی اگر از درد تو ناله کنم، هدف من در واقع عبادت و احترام به توست.
گر عادت است رسم نخلف میان خلقما عارفیم و عادت ما ترک عادت است
هوش مصنوعی: اگر در بین مردم این عادت وجود دارد که به رسم و رسوم پایبند نباشند، ما عارفان هستیم و عادت ما ترک کردن همین عادات است.
صدق کمال ساده درون و کمال صدقاز هر چه در کمال تو آید زیادت است
هوش مصنوعی: صداقت و سادگی درونی به کمال خود میرسد و این صداقت در هر چیزی که به کمال تو اضافه شود در حقیقت از تو بیشتر است.