شمارهٔ ۳۳۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس عاطفی و ظلمی است که شاعر به آن دچار شده و نارضایتی او از وضعیت عشق و روابط انسانی را به تصویر می‌کشد. شاعر بیان می‌کند که محبت و لطفی که از طرف معشوق دریافت می‌کند، در واقع ستمی است و او از چشمان معشوقش احساس ننگ می‌کند. همچنین، ابراز می‌کند که معشوق نه تنها از درد و رنج او پشیمان نیست، بلکه به نوعی از آن لذت می‌برد. در نهایت، شاعر به بی‌وفایی رقبا و بی‌توجهی فرشتگان اشاره می‌کند که به جای حمایت، او را در درد و غم رها کرده‌اند. شعر در کل نگاهی به عشق، درد و بی‌عدالتی در روابط انسانی دارد.
با منت لطف جز ستم نبودننگ چشمی ترا کرم نبود
هوش مصنوعی: لطف و مهربانی شما چیزی جز ظلم و بدی نیست و ننگی است که چشم تو به من نگاهی ندارد.
چشمت از خون ما پشیمان نیستمرحمت موجب ندم نبود
هوش مصنوعی: چشمان تو از دیدن خون ما نگران نیست و محبت تو بدون هیچ دلیلی به ما نرسیده است.
چه فرستم بر نو جان خرابپیش تو این متاع کم نبود
هوش مصنوعی: چه چیزی برای تو بفرستم که جان خستهام را تسکین دهد؟ این هدیه کم ارزش نیست.
با لبت شهد اگر چه شیرین استآنچنان حلقه سوز هم نبود
هوش مصنوعی: هرچند لبان تو شیرین و دلپذیر هستند، اما همچنان زخم و سوزش ناشی از حلقهای که در گردن داری، کمتر از آن نیست.
گفته سوزمت بر آتش غمگر غم روی تست غم نبود
هوش مصنوعی: اگر غم تو را ببینم، دیگر غمی احساس نخواهم کرد. این غم را میسوزانم و با آن کنار میآیم.
در وقا پای ما نداشت رقیبناجوانمرد را قدم نبود
هوش مصنوعی: رقیب ناجوانمرد نتوانست در برابر ما ثابت قدم بماند و از پای درآمد.
ننویسد فرشته جرم کمالبر سر بیدلان قلم نبود
هوش مصنوعی: فرشتهها گناه و نقص بیدلان را نمینویسند؛ زیرا قلمی برای ثبت آن وجود ندارد.