شمارهٔ ۳۵۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق نویسنده نسبت به عشق و درد است. او از دل‌هایی که نسبت به درد بی‌احساس هستند، بیزار است و اعتقاد دارد که دوستی که همدردی ندارد، بهتر از دشمنی است. همچنین به اهمیت عشق و می‌پردازد و اظهار می‌کند که بدون عشق و زیبایی، جنت هم بی‌معناست. او عشق را به شعله‌ای شبیه می‌داند که در آن سوختن و غم طبیعی است و بر این باور است که دلگرمی در شعرهای عاشقانه نهفته است. در مجموع، شاعر به دنبال معنای واقعی عشق، درد و همدلی است.
بیزارم از آن دل که درو درد نباشدهر دل که بترسد ز بلا مرد نباشد
هوش مصنوعی: من از دلی که درگیر درد نیست بیزارم، زیرا هر دلی که از مشکلات بترسد، زنده نیست.
یاران مرا درد من بی سرو پا نیستدشمن به از آن دوست که همدرد نباشد
هوش مصنوعی: باران، برای من مشکل خاصی نیست. دشمنی که نسبت به من احساس همدردی نداشته باشد، بهتر از دوستی است که در درد و رنج من شریک نباشد.
گر هست غباری ز دلت پاک فرو شویکأنینه همان به که بر او گرد نباشد
هوش مصنوعی: اگر در دل تو غباری وجود دارد، باید آن را پاک کنی؛ زیرا بهتر است که روی چیزی که پاک و بدون گرد و غبار است، نشسته باشی.
قدر می و معشوق و خرابات چه داندآنکس که چو من میکده پرورد نباشد
هوش مصنوعی: کسی که به اندازه من در میکده و لذتهای آن بزرگ نشده باشد، ارزش و اهمیت می، محبوب و محیط شادیآور را نمیداند.
جنت نروم نا رخ زیباش نبینمفردوس چکار آید اگر ورد نباشد
هوش مصنوعی: به بهشت نمیروم اگر چهره زیبای او را نبینم. بهشت چه فایدهای دارد اگر ذکر و یاد او در آن نباشد؟
چون شمع هر آنکس که بود سوخته عشقبی دیدهٔ گریان و رخ زرد نباشد
هوش مصنوعی: هر کسی که در آتش عشق سوخته باشد، مانند شمعیست که نمیتواند بدون اشک و چهرهای زرد و رنگ پریده در کنار بماند.
دلگرمی مستان ز غزلهای کمال استآری نفس سوختگان سرد نباشد
هوش مصنوعی: دلگرمی عاشقان به اشعار کمال است و حقیقت این است که هوای سوختگان در پی عشق هرگز سرد و بیروح نخواهد شد.