شمارهٔ ۴۲۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی است. شاعر در شب به یاد محبوبش می‌افتد و از زیبایی‌های او، به ویژه زلف‌هایش، سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که دور بودن از زلف‌های محبوبش برای عاشقان دردآور است و نمی‌توانند به راحتی بر آن یاد کنند. شاعر همچنین اشاره دارد که عشق او بیشتر شده و با تصور محبوبش دچار سوز و درد می‌شود. در کل، این اثر بیانگر عمیق‌ترین احساسات و عواطف عاشقانه است.
ذکر مه کردم شبی روی توام آمدباد شب کردم به دل با سر زلفت فتاد
هوش مصنوعی: در شب، یاد تو در دلم زنده شد و نسیم شبانه باعث شد که تصویر زیبای تو در ذهنم شکل بگیرد و به یاد موهای تو بیفتم.
به یاد گر نمایی با دو دال زلف قد چون الفهر کجا در عشق مظلومیست یابد از تو داد
هوش مصنوعی: اگر در یاد تو باشم و با دو دست زلفی بلند و زیبا همچون حرف الف بیافرازیم، هر جا که در عشق کسی مظلوم باشد، او از تو شکایت و دادخواهی خواهد کرد.
دور بادا از دو زلفت دست ما سوداییانیا کسی انگشت بر حرف تو نتواند نهاد
هوش مصنوعی: باید دور باشد از موهای تو، هیچکس از عاشقان نتواند به حروف تو اشاره کند.
گفته بودی چون کنی یادم شود درد تو کمتا چنین کردیم گفتی آن زیادت شد زیاد
هوش مصنوعی: تو گفته بودی وقتی به یاد تو بیفتم، دردی که دارم کمتر می‌شود. اما حالا که این کار را کردیم، به این نتیجه رسیدم که آن درد بیشتر شده است.
با خیال آنکه دوزد چشم بر رویت کمالیک به یک دوشینه سوزن‌های مژگان آب داد
هوش مصنوعی: در خیال اینکه چشمانت زیبایی تمام را دارند، به آرامی یک به یک اشکهایی از چشمانم میریزد.