شمارهٔ ۴۴۹
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و atachment عمیقش به محبوبش اشاره می‌کند. او می‌گوید که هیچ چیز به پای محبوبش نمی‌رسد و حتی اگر چشمایش را ببیند، تنها برای اوست. غم و درد در دلش به خاطر جدایی از محبوب است و با وجود سال‌ها جفا، هنوز عشقش پابرجاست. زاهدان از ترس بلا دعا می‌کنند، اما عاشقان به محبوب خود نگاه می‌کنند. دردها و مشکلاتش هیچ دارویی ندارند مگر اینکه از محبت محبوبش بیابند. او می‌خواهد نزد محبوبش برود و نمی‌خواهد از دیگران چیزی بخواهد؛ چون دعا و خواسته‌هایش در حضور محبوبش به حقیقت خواهند پیوست. در نهایت، فقط همین بس است که دعایش به گوشت او برسد.
سر ما را نرسد اینکه به پای تو رسدگر رسد دیده بروی تو برای تو رسد
هوش مصنوعی: ما لایق آن نیستیم که در مقابل تو قرار بگیریم، اگر هم چشمی به چهره تو بیندازیم، این دیدن تنها برای تو خواهد بود.
بر دل و جان چو غم و درد نو سازند نصیبجگر سوخته را داغ جفای تو رسد
هوش مصنوعی: وقتی غم و درد بر دل و جان چیره میشود، کسی که دلی سوخته دارد، به خاطر زخمهای تو متحمل عذاب بیشتری خواهد شد.
بعد صد ساله جفا با من از بار جداگر کند عمر وفا بوی وفای تو رسد
هوش مصنوعی: پس از یک صد سال تحمل زحمت و بیمهری، اگر عمرم به پایان نرسد و وفا ادامه یابد، بوی وفای تو به من خواهد رسید.
زاهد از بیم بلا سر به دعا کرد فروعاشقان روی به بالا که بلای تو رسد
هوش مصنوعی: عابد به خاطر ترس از آسیب و مشکلات به دعا و نیایش مشغول شد، اما عاشقان با امید و عشق به معشوق خود، رو به آسمان دارند که بلای عشق تو بر آنها فرود آید.
درد ما را نرسد مرهم و درمان ز طبیبگر رسد دارویی از دارشفای تو رسد
هوش مصنوعی: درد ما هیچ درمان و پناهی از طبیب نمیگیرد، اما اگر دارویی از معجزه تو بیاید، شاید درد ما تسکین یابد.
بر درت می کندم منع ز دریوزه رقیبسگ نخواهد که نصیبی بگدای تو رسد
هوش مصنوعی: من بر در تو زاری میکنم تا اینکه رقیب نتواند مانع من شود، زیرا هیچکس نمی‌خواهد که به سهمی از نعمتهای تو دست یابد.
حاجت حلقه زدن نیست درین باب کمالاین قدر بس که به آن گوش دعای تو رسد
هوش مصنوعی: در اینجا گفته شده که نیازی به نشان دادن خود برای جلب توجه نیست. کافی است دعای تو به گوش خدا برسد تا به خواستهات برسی.