شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از سفر خود و همراهانش از کوشک (قصر) به سمت کوه سهند صحبت می‌کند. آن‌ها در بالای کوه، به زیبایی و عظمت آن نگاه می‌کنند و احساس شگفتی می‌کنند. همچنین، شاعر به یادآوری لحظاتی می‌پردازد که در کنار آب، شستشو می‌کردند و این تجربه را با بقیه به یاد می‌آورد.
سلیهائی کز سهند آمد من و یاران ز کوشکموج آن بالا و اوج کوشک میدیدیم پست
هوش مصنوعی: ما و دوستانم از کوه سهند آمدهایم و از بالای قله، پایینتر و کوچکی کوشک را مشاهده میکردیم.
شد بطاق هر دریچه آب نزدیک آنچنانکانزمان شستیم ما و هر که بود از کوشک دست
هوش مصنوعی: هر دریچهای به سمت آب وصل شده است، مانند زمانی که ما و دیگران از بالای کوشک شستشو کردیم.