شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، به اهمیت رهایی از دنیای مادی و ظاهرگرایی اشاره شده است. شاعر بر این باور است که اگر کسی به کمال برسد و از تعلقات دنیوی بگذرد، دیگران او را به عنوان یک شخصیت معنوی و بزرگ می‌شناسند. او همچنین انتقاد می‌کند از افرادی که به ریش و دستار (ظاهر مذهبی) خود می‌بالند، زیرا این ظاهر نتوانسته است آن‌ها را از نظر معنوی مطلوب کند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که اگر کلاه و ظواهر بر سر کسی باشد، نمی‌تواند او را معتبر یا محترم کند.
ترک دنیای دون بگیر کمالتا جهانیت مرد دین خوانند
هوش مصنوعی: از متاع پست دنیا دست بردار و به کمال واقعی برس؛ تا اینکه دیگران تو را به عنوان یک انسان با ارزش و با ایمان بشناسند.
هر که در بند ریش و دستار استخاص و عامش به هیچ نستانند
هوش مصنوعی: کسی که به ظواهر و لباسهای زیبا مانند ریش و دستار وابسته است، برای دیگران مهم نیست و هیچ ارزشی ندارد.
چون کلاه ار سریش هست به ترکهمه بر فرق‌هاش بنشانند
هوش مصنوعی: چون کلاه بر سرش است، همه آن را بر بالای سرش قرار میدهند.