شمارهٔ ۵۸۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساساتی عمیق و اشتیاق برای جمال محبوبش اشاره دارد. او از روشنایی اندکی که در چشمانش وجود دارد سخن می‌گوید و به انتظار ماندن برای دیدن محبوبش پرداخته است. او به تشبیه اشتیاق خود با دویدن و گریه اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشقش به محبوبش او را به حالت مستی و حیرت می‌برد. در نهایت، شاعر در تلاش است تا درد و احساسات عمیق خود را نسبت به محبوب بیان کند و به نوعی وضعیت عاشقانه خود را توصیف کند.
دارم اندک روشنائی در بصربی جمال او ولی فیه النظر
هوش مصنوعی: من در چشمانم کمی روشنی دارم، هرچند که او زیبایی ندارد، اما در نگاه به او احساس شعف میکنم.
چشم مشتاقی براه انتظارخاک شد وز خون دیده خاک تر
هوش مصنوعی: چشمهای مشتاق به سراغ راهی برای رسیدن به چیزی از دست رفته هستند و از اشکهایی که ریختهاند، زمین نمناک و خیس شده است.
سرخ گردد هر که از هر سو دویداشک ما سرخ از دویدن شد مگر
هوش مصنوعی: هر کس که از هر طرف بیوقفه تلاش کند، مانند اشکهای ما که از شدت دویدن سرخ شدهاند، سرخ خواهد شد.
من شکرها خوردم از شکر لبشراست فرمودند تجزیه من شکر
هوش مصنوعی: من از شیرینی لب او، بسیار شیرینی چشیدم و راست گفتند که من همانند شکر هستم.
چشمه او افتاده در دلهای ماستهمچو مستی در دکان شیشه گر
هوش مصنوعی: جریان عشق و احساسات عمیق در دلهای ما مانند حالتی است که مستی در مغازه شیشهگر وجود دارد. اینجا به نوعی به دروننگری و تأثیر عشق بر روح انسان اشاره شده است.
شب زدم سر بر در و دیوار اوچون سحر شد باز بردم دردسر
هوش مصنوعی: در شب به در و دیوار او تکیه زدم و با آمدن صبح، دوباره با مشکل و دردسر روبرو شدم.
گریه بیدادش نشست از دل کماللایزیل الماء نقشة فی الحجر
هوش مصنوعی: گریهاش به شدت از دلش برمیخیزد، مانند لکهای که بر روی سنگ باقی میماند و از بین نمیرود.