شمارهٔ ۶۱۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به معشوق خود سوالاتی می‌پرسد درباره نامش، لب‌هایش، نشانی او و دل‌مشغولی‌هایش. معشوق با هر بار پاسخ دادن به او توصیه می‌کند که برای اطلاعات بیشتر به چیزهای دیگر اشاره کند، مانند گل، زلف، غمزه و ترکستان. به طور کلی، این شعر پر از نمادها و تصاویر عاشقانه است که نشان‌دهنده‌ی جستجو و کشف عشق و زیبایی‌های معشوق است.
گفتمش نام تو گفتا از مه تابان پرسگفتمش نام لبت گفت این حدیث از جان بپرس
هوش مصنوعی: به کسی که از او نام محبوبش را پرسیدم، پاسخ داد که برای فهمیدن نام او باید از ماه تابان بپرسم. وقتی از او نام لبانش را خواستم، گفت که برای دانستن این موضوع باید از دل و جان خود کمک بگیرم.
گفتمش باری نشانی زان دهان با من بگویزیر لب خندان شد و گفت از گل خندان بپرس
هوش مصنوعی: به کسی گفتم نشانی از آن لبان زیبا به من بده. او با لبخندی ملایم پاسخ داد که از گلهای خندان بپرسم.
گفتمش دلها که دزدید آن همه شب با چراغخال و خط بنمود و گفت اینها ازین و آن بپرس
هوش مصنوعی: به او گفتم که دلها را شبانه دزدید. با نوری که از خال و خطش میتابید، نشان داد و گفت که درباره این مسائل از دیگران بپرس.
گفتمش در پای تو غلطان سرم چون گو چراستگفت با زلفم بگو یعنی که از چوگان بپرس
هوش مصنوعی: به او گفتم که چرا سرم به پای تو افتاده است. او جواب داد که از زلف من بپرس، یعنی این موضوع ربطی به من ندارد، باید از چیز دیگری بپرسی.
گفتمش بر سینه ریشم هزاران زخم چیستگفت گو با غمزه ام یعنی که از پیکان بپرس
هوش مصنوعی: به او گفتم که چرا بر سینهام زخمهای زیادی دارم، او در جواب گفت که برای درد و رنجی که دارم، باید از عشق و چشمان زیبا سوال کنی.
گفتمش در غارت چشمان دلم بردی اسیرگفت اگر خواهی نشان آن ز ترکستان بپرس
هوش مصنوعی: به او گفتم که با چشمانت دلم را تسخیر کردی و او در پاسخ گفت اگر میخواهی نشانهای از این غارت بگویی، به ترکستان برو و از آنها بپرس.
گفتمش چون پی برد اندر سر زلفت کمالگفت با باد صبا شو راه هندستان بپرس
هوش مصنوعی: به او گفتم، وقتی که زیبایی و جذابیت زلفت را درک میکنی، او پاسخ داد که با نسیم صبا برو و از راه هند راهنمایی بگیر.