شمارهٔ ۶۹۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره شوق و عشق نسبت به یک دوست است. شاعر از احساس عمیق خود نسبت به دوستی می‌گوید و بیانگر دوستی عمیق و پیوندهای روحی است. او از تلاش برای بیان این احساسات سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که صحبت درباره عشق و شوق او را مسحور می‌کند. در پایان، شاعر بر اهمیت شناخت و آگاهی از خود و دیگران تأکید می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که عشق و شوق واقعی نباید انسان را به رنج و عذاب بیندازد.
بر آمد جان ز شوق آن دهانمبر آوردی به هیچ ای دوست جانم
هوش مصنوعی: جانم به شوق آن لبها به اوج رسید و تو به هیچ چیز اهمیت ندادی، ای دوست، جانم.
گریبانم ز دست خود چه دوزیه از دست تو بازش می درانم
هوش مصنوعی: من به خاطر رفتار خودم در وضعیتی هستم که نمیتوانم گریبانم را نگهدارم و تو نیز نمیتوانی آن را از من بگیری.
ز تو می پرسم و می گویم از شوقسخن می گویم و در می چکانم
هوش مصنوعی: من از تو میپرسم و با شوق صحبت میکنم و احساساتم را بیان میکنم.
چو در گفتار می آری لب خویششکر می چینم و جان می فشانم
هوش مصنوعی: وقتی تو صحبت میکنی، من از شیرینی کلماتت لذت میبرم و به خاطر آن جانم را هم میدهم.
اگر بویت به من جانی رساندچه می ترسی یکی را صد رسانم
هوش مصنوعی: اگر بوی تو به من زندگی ببخشد، چه دلیلی برای ترس از رساندن همین حس و حال به دیگران وجود دارد؟
مرا پرسی ز عقل و دین چه دانیترا دانم من این و آن ندانم
هوش مصنوعی: از تو میپرسی که در مورد عقل و دین چه میدانم، من تنها تو را میشناسم و از چیزهای دیگر بیخبرم.
کمال از جانستانش رنجه شد گفتچه می رنجی حق خود می ستانم
هوش مصنوعی: کمال از جان خود ناامید شد و گفت: چرا رنج میکشید؟ من سهم خود را میطلبم.