شمارهٔ ۷۲۶
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از احساسات عمیق خود نسبت به عشق و زیبایی صحبت می‌کند. او از دلگیری خود به خاطر محبوبان می‌گوید و اعتراف می‌کند که در این حال، گاهی راست و گاهی دروغ می‌گوید. او به مستی و شوق خود از بوی خوش موهای محبوبش اشاره می‌کند و از نیازش به شناختن لب و دهان محبوب سخن می‌گوید. شاعر همچنین یادآور می‌شود که هرگاه نام لب محبوب را بر زبان آورد، انگار به آب حیات دست می‌یابد. او خوشی‌ها و غم‌های زندگی‌اش را در هم می‌آمیزد و به این نتیجه می‌رسد که عشق و محبت او را به شکوفایی می‌رساند. در نهایت، شاعر بر لزوم حفظ آبرو و مقام خود تأکید می‌کند و به زیبایی‌های عشقش افتخار می‌کند.
دل گرفت از بتان به رویمراست گویم دروغ میگویم
هوش مصنوعی: دل من تحت تأثیر زیباییها و عشقهای ناپایدار قرار گرفته است و به همین خاطر راست نمیگویم.
مستم از بوی عنبرین مویاننیست هشیار بک سر مویم
هوش مصنوعی: من در بوی خوش و عطر مویان مست و شیدا هستم، اما همچنان هوشیار و آگاه به وضعیت خودم.
میکنم زآن لب و دهان پرسشعاشقم نقل و باده میجویم
هوش مصنوعی: از آن لب و دهان سوال میکنم؛ چون عاشقم، به دنبال نقل و باده هستم.
نام آن لب چو میبرم به زبانلب به آب حیات میشویم
هوش مصنوعی: وقتی نام آن لب را بر زبان میآورم، مانند این است که لبانم به آب حیات آغشته میشوند.
شادی وقت من که در همه عمرباغم روی و محنت اویم
هوش مصنوعی: شادی من در این زمان است که در طول عمرم مانند باغی سرزنده هستم و احساس درد و غم را هم تجربه کردهام.
باد اگر خاک من برد هرسونکشد مهر دل جز آن سویم
هوش مصنوعی: اگر باد، خاک من را به هر طرف ببرد، محبت دل من فقط در سمت تو باقی میماند.
آبرو بایدت بگوی کمالبتفاخر که خاک آن کویم
هوش مصنوعی: آبرو و حیثیت تو باید به حدی باشد که با افتخار بگویی من از خاک آن کوی هستم.