شمارهٔ ۷۳۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و نگرانی‌های عاشقانه شاعر می‌پردازد. شاعر درباره عشق و رقابت با دیگران صحبت می‌کند و از تنش و غم ناشی از این رقابت می‌نویسد. او به یادآوری لحظات شیرین با دوستان و همچنین درد و رنج ناشی از نامهربانی‌ها اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از گفتن احساسات و واقعیات زندگی‌اش حرف می‌زند و به صراحت بیان می‌کند که همواره در تلاش است تا عشق و رابطه‌اش را از نگاه دیگران محفوظ نگه دارد.
رخت رشک قمر گفتیم گفتیمدهانت را دهانت را شکر گفتیم گفتیم
هوش مصنوعی: زیبایی تو مانند ماه است و ما مدام در موردش صحبت میکنیم. به خاطر این زیبایی، از تو سپاسگزاری میکنیم.
رقیبت را که سگ بسیار ازو بهچه شد گر زین بتر گفتیم گفتیم
هوش مصنوعی: مینا، چقدر بر سر رقیبت حرف زدیم، که به واقع او برای ما مثل یک سگ خواهد بود و اگر بیشتر از این بگوییم، چه عیبی دارد، باز هم گفتیم.
غمت گفت بگوئید اندرین راهبه ترک جان و سر گفتیم گفتیم
هوش مصنوعی: غم تو را به من گفتند که در این مسیر راهی جز فدای جان و سر وجود ندارد، و ما هم این را به زبان آوردیم.
چو شیرین تر ز جائی دوستان رااز جانت دوستر گفتیم گفتیم
هوش مصنوعی: دوست داشتن دوستان را از هر چیز دیگری بالاتر و باارزشتر میدانیم و به آن اشاره میکنیم که این احساس عمیقتر از هر چیزی است.
مرا نامهربان گفته که گفتینگفتیم این و گر گفتیم گفتیم
هوش مصنوعی: او میگوید که تو به من بیمحبت نام دادهای و در حالی که من چیزی نگفتم، تو ادعا میکنی که چیزی گفتهام. اگر هم چیزی گفتهام، آن را به زبان آوردهام.
چو بر عشق ما دانست اغیاربه یاران این خبر گفتیم گفتیم
هوش مصنوعی: وقتی که دیگران از عشق ما باخبر شدند، این موضوع را به دوستانمان گفتیم و همواره در موردش صحبت کردیم.
چه رنجی گر کمال آن منت گفتدروغی این قدر گفتیم گفتیم
هوش مصنوعی: اگر این قدر درباره کمال آن مقام سخن گفتهام و دروغ گفته باشم، چه درد بزرگی است.