شمارهٔ ۷۴۴
هوش مصنوعی: این شعر از سعدی شیرازی نشان‌دهنده‌ی عشق و دلدادگی است. شاعر به معشوقه‌اش می‌گوید که اگرچه او خودپسند است و از او می‌خواهد که عفو کند، اما نشان می‌دهد که عشق و وابستگی‌اش به او عمیق است. او به زیبایی و جاذبه‌های معشوقه‌اش اشاره می‌کند و از دردی که ناشی از عشقش است، شکایت می‌کند. همچنین از طبیبی می‌خواهد که مرهمی بر دردش بگذارد. در نهایت، شاعر از دیگران می‌خواهد که زیبایی و لطافت عشقش را باور کنند.
سر بر در توأم بنگر سربلندیمای من سگ تو عفو کن این خود پسندیم
هوش مصنوعی: به درگاه تو نگاه کن، ای معشوق من، من با افتخار سر بر افراشتهام. من همانند سگی وفادار شایستهی عفوت هستم، این خود راستی و صداقت من است.
گر هندوی دو چشم تو برکش ز غمزه تیغمن آن نیم که از تو برد تیغ هندیم
هوش مصنوعی: اگر زیبایی چشمهای تو با یک نگاه، درد و غم مرا برطرف کند، من آن شخصی نیستم که از تو به خاطر زیباییت سلاح بردارم.
خوش گفت زلف با لب جانبخش تو شبیخ ونیه تونی چرا من افتاده بندیم
هوش مصنوعی: زلف تو با لب شیرینت به نیکی سخن گفت و شبی زیبایی را به یاد آورد. اما حالا چرا من چنین در بند و گرفتار شدهام؟
گفتی بپرسش تو چو آیم چه آورمرحمی بیار بر من و بر مستمندیم
هوش مصنوعی: گفتی هنگام آمدن من چه چیزی را با خود میآوری؟ بر من و بر نیازمندان رحم کن.
خیز ای طبیب مرهم و درمان زیان مکنکاین درد اوست داغ کند سودمندیم
هوش مصنوعی: بیدار شو ای پزشک که مرحم و درمانی، آسیب نرسان. زیرا این درد و عذاب متعلق به اوست و ما در این درد به سود میرسیم.
از من ببست چشم به هنگام و ناز و گفتهاروت گو با و ببین چشم بندیم
هوش مصنوعی: در زمانی که من به زیبایی و ناز به او نگاه میکردم، او چشمانش را بست و گفت: «هاروت، برو و ببین که چگونه چشمان ما را بستهایم.»
در لطف طبع سعدی شیرازی ای کمالباور نمی کنند که گونی خجندیم
هوش مصنوعی: در زیبایی و جذابیت سخنان سعدی شیرازی، کسانی که به کمال و زیبایی ایمان دارند، نمیتوانند به سادگی به گونی خجند که نشان‌دهنده‌ی زندگی ساده و بیزینت است، اقرار کنند.