شمارهٔ ۷۴۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از پرشوری و دیوانگی ناشی از عشق به محبوب سخن می‌گوید. او در دام زلف محبوب گرفتار شده و از پریشانی و ناامیدی رنج می‌برد. به پزشک یا طبیبی نیاز دارد تا به او درمانی برای این درد و بیماری عشق بدهد، چون در آستانه مرگ است. او به زیبایی‌های محبوبش اشاره می‌کند و از حالتی که به خاطر عشق به او به خمار و مستی می‌افتد، می‌گوید. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که در میخانه عشق، هیچ چیز به اندازه ذکر نام محبوبش برایش ارزشمند نیست، حتی بیشتر از لباس یا وضعیت ظاهری‌اش. در نهایت، او از خردمندان می‌پرسد که چرا او را هشیار می‌نامند، در حالی که خود را در هم‌آغوشی با عشق و مستی می‌بیند.
سر زلف تو کرد آخر به سودایی گرفتارمکه دیگر از پریشانی دمی سر بر نمی‌آرم
هوش مصنوعی: موهای تو باعث شد که دلم به عشق تو بیفتد و حالا در این حالت گیجی و سردرگمی، یک لحظه هم نمیتوانم از این وضعیت نجات پیدا کنم.
طبیب من علاجی کن به هر حالی که می‌دانیکه پیش چشم تو میرم کزین اندیشه بیمارم
هوش مصنوعی: من را درمانی بده با هر روشی که میدانی، چون به خاطر این افکار، دارم از فرط اندوه میروم.
به علت برده ام بونی از آن افتاده در دیرمبه زلفت بسته‌ام عهدی از آن دربند زنارم
هوش مصنوعی: به خاطر عشق و وابستگیام، که به زلف تو گره خورده است، خود را در دام آن احساس میبینم و به نوعی دربلیغی احساسات گرفتار شدهام.
به شوق چشم جادویت به ذوق طاق ابرویتگهی در گوشه مجد گهی در کنج خمارم
هوش مصنوعی: برای دیدن زیبایی چشمان جادوگری تو و با لذت از قوس ابرویت، گاهی در حال تجلّی و شکوه هستم و گاهی در حالت خیالی و مستی.
چه جای خرقه ارزق که در میخانه عشقتبه خاک پای خود کآنجا چو زلف خویش نگذارم
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به جایگاه و ارزش خرقه (پوشش روحانی یا ظاهری) اشاره می‌کند و می‌گوید که در میخانه عشق تو، ارزش آن را ندارم. او به قدری به عشق معشوقش وابسته است که نمیتواند حتی زلف خود را در آنجا بگذارد. در واقع، او عشق را بر همه چیز مقدم میشمارد و به اهمیت و زیبایی آن اشاره می‌کند.
کمال از رندی و مستی چو یک ساعت نشد خالیندانم عاقلان از چه سبب خوانند هشیارم
هوش مصنوعی: کمال را در بیخود شدن و سرخوشی میبینم و در یک لحظه هم بینصیب نمیمانم. نمیدانم چرا عاقلها مرا باهوش میخوانند.