شمارهٔ ۸۵۴
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و احساس عمیق شاعر نسبت به معشوقه‌اش می‌پردازد. شاعر می‌گوید که راز عشقش از دل به زبان آمده و نمی‌تواند مهر و عشق را در دل پنهان کند. او به معشوقه‌اش می‌گوید که از چشمانش اشک می‌ریزد و هر چیزی که به ذهنش می‌رسد، از او می‌گذرد. شاعر به زیبایی معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که او را به ماه تشبیه کرده است. در ادامه، شاعر به انتظار و درد عشق اشاره می‌کند و از معشوقه‌اش می‌خواهد که با او مهربان باشد یا او را رها کند. در نهایت، او از قدرت معشوقه‌اش به عنوان حاکم عشق یاد می‌کند که می‌تواند او را ببخشد یا تنبیه کند.
راز عشقت ز دل آمد به زبانمهر در ذره نهفتن نتوان
هوش مصنوعی: راز عشق تو از دل به زبان آمد، اما مهر نمی‌تواند در ذرهها پنهان بماند.
گفتی از چشم تو خون می آیدهرچه می آید ازو در گذران
هوش مصنوعی: بگفتی که از چشمان تو اشک می‌ریزد و هر چیزی که میآید، از آن عبور کن.
دهنت دیدم و گفتم شکر استگفتمت هرچه خوش آمد به دهان
هوش مصنوعی: وقتی لبانت را دیدم، فکر کردم چقدر خوب است و هر چیزی که به دهانت بیاید را گفتم.
الاف اگر زد به قدت سرو چمنگویش اینک گز و اینک میدان
هوش مصنوعی: اگر سایهات بر سروهای چمن بیفتد، بگو که اکنون وقت جشن و شادی است.
نسبت روی تو کردیم به ماهماه چرخی بزد از شادی آن
هوش مصنوعی: ما زیبایی تو را به ماه نسبت دادیم و از خوشحالی، ماه به دور خود چرخید.
گفته خون تو ریزیم و کمالاز انتظارم چه کشی باش بر آن
هوش مصنوعی: ما خون تو را به زمین خواهیم ریخت و از شدت انتظارم چه رنجهایی را تحمل خواهم کرد، پس تو نیز بر آنچه میکشی صبر کن.
حاکمی خواه بکش خواه ببخشبندهامه خواه بخوان خواه بران
هوش مصنوعی: ای حاکم، تو میتوانی ما را یا بکش یا ببخش، میتوانی ما را بخوانی یا از خود برانی.