شمارهٔ ۸۹۶
هوش مصنوعی: این متن شعری است درباره‌ی عشق و longing به محبوب. شاعر از احساسات خود نسبت به معشوق می‌گوید و ابراز می‌کند که تمامی آرزوها و دردهایش به وصل او مربوط می‌شود. او به زیبایی و نورانیت چهره محبوب اشاره می‌کند و از سال‌های انتظار و جست‌وجو برای او سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر از آن می‌خواهد که دمی را با او سپری کند تا روحش آرام گیرد، زیرا او به شدت به ارتباط با معشوق نیاز دارد.
ای نور دیده را نگرانی بسوی توجانا تعلقیست دلم را بکوی تو
هوش مصنوعی: عزیزم، نگرانی من از بابت توست و دلم به تو ارتباط دارد.
گر دیگران ز وصل تو درمان طلب کنندما را بس است درد تو و آرزوی تو
هوش مصنوعی: اگر دیگران برای رسیدن به تو تلاش کنند، برای من همین اندازه کافی است که درد و آرزوی تو را داشته باشم.
چشم جهان به ماه رخت دین سالهاستبگذشت روز ما و ندیدست روی تو
هوش مصنوعی: چشمها منتظر دیدن چهرهی زیبای تو هستند؛ اما با وجود گذشت سالها، روزهای ما به بیخبری سپری شده و هنوز نتوانستهایم تو را ببینیم.
از رهگذار بار چه برخیزد ار دمیدل را گشایشی رسد از بند موی تو
هوش مصنوعی: اگر در زمان گذراندن بار سنگینی از مشکلات، لحظاتی پیش آید که دل من آرام گیرد، این آرامش از زیبایی و دلربایی موی تو ناشی می‌شود.
با ما دمی برآر که جان غریب ماماندست در بدن متعلق ببویه تو
هوش مصنوعی: لطفاً لحظهای با ما باشید، زیرا روح تنهای ما هنوز در این بدن به تو وابسته است.
بنشین دمی بجوی دل ما که سالهاننشسته ایم بکنفس از جست و جوی تو
هوش مصنوعی: لحظهای بنشین و به دل ما توجه کن، زیرا سالهاست که نتوانستهایم آرامش یابیم و فقط در پی تو بودهایم.
گونی حکایتی زلبش گفته کمالکاب حیات میچکد از گفتگوی تو
هوش مصنوعی: از لبان تو داستانی روایت می‌شود که کمال زندگی از گفتگوی تو زاده می‌شود.