شمارهٔ ۹۰۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ضعف دل و ناتوانی خود در عشق سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که نشانه‌ای از عشق پنهان شده و با وجود اینکه در غم معشوق گریه می‌کند، دوری او به شدت رنج‌آور است. عشق را به آتش تشبیه می‌کند که گرما و سوزش آن به اندازه‌ای است که مانند دود در فضا پراکنده شده است. شاعر به خاطر گناه فقدان معشوق، شب‌ها را بیدار مانده و در غم او خون دل می‌خورد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که عمر ارزشمندش به خاطر این عشق بی‌نتیجه از دست رفته است.
دل ضعیف به یکباره ناتوان شد ازوپدید نیست نشانش مگر نهان شد از و
هوش مصنوعی: دل ضعیف ناگهان از کار افتاد و هیچ نشانی از آن باقی نماند، جز اینکه در دل پنهان شد.
اگرچه در غم اوه شد هلاک من نزدیکبدین قدر ستمی دور چون توان شد از و
هوش مصنوعی: اگرچه غم او باعث نابودی من شده، اما در این فاصله از آن همه ستم دور هستم و نمیتوانم به آن نزدیک شوم.
براه عاشق اگر بحر آتش آمد عشقزنیرگیست که چون دود بر کران شد از و
هوش مصنوعی: اگر عشق واقعی برای عاشق وجود داشته باشد، حتی اگر به سختیها و دشواریهای فراوانی مانند آتش برخورد کند، باز هم عشق میتواند او را به حیات و نیکی برساند و از مشکلات عبور کند. عشق همچنان مانند دودی است که به آرامی به آسمان صعود می‌کند و بیوقفه در مسیر خود ادامه میدهد.
بدان گناه که بی او به خواب میشد چشمچنان زدم شب هجرش که خون روان شد ازو
هوش مصنوعی: بدان که به خاطر گناهی که بیاو خوابم نمیبرد، آنقدر به یاد او در شبهای دوریاش زاری کردم که اشکهایم به صورت جاری شد.
کمال عمر گرانمایه ات به سودا رفتچه مایه بین که درین راه ترا زیان شد ازو
هوش مصنوعی: عمر ارزشمند تو به خاطر یک نگرانی یا آرزو از بین رفت. چه اندازه خسارت دیدهای که در این راه به تو آسیب رسیده است.