شمارهٔ ۹۰۹
هوش مصنوعی: در این متن شاعر با معشوق خود درباره زیبایی‌ها و ویژگی‌های ظاهری او گفت‌وگو می‌کند. شاعر از چهره و موی معشوق می‌گوید و او به او تأکید می‌کند که نباید به این ظواهر بسنده کند و باید به عمق معانی توجه کند. معشوق همچنین به شاعر می‌گوید که در عشق و دلبستگی به او، نباید به این جنبه‌های ظاهری بپردازد. در ادامه، اشاره می‌شود که دل شاعر در حیرت است و معشوق از خطر افشای رازها و آبرو می‌ترسد. در نهایت، به این نکته اشاره می‌شود که عشق حقیقی و کامل زمانی به وجود می‌آید که انسان از دنیای مادی رها شود.
گفتمش ماه پر است آن چهره گفتا پر مگوکز زمین تا آسمان فرق است از ما تا بدو
هوش مصنوعی: به او گفتم که چهرهات مانند ماه کامل است، اما او پاسخ داد که نباید دربارهام اینگونه صحبت کنی، زیرا فاصله من و تو از زمین تا آسمان است.
گفتم آن موی میان هیچ است هیچ ار بنگریگفت اگر دلبستگی داری بدو هیچش مگو
هوش مصنوعی: گفتم آن موی میان هیچ ارزش ندارد، اما اگر به او علاقه داری، هیچ چیزی دربارهاش نگو.
گفتمش آن رنگ و نکهت در گل مشک از چه خاستگفت هر یک برده اند از روی و مریم رنگ و بو
هوش مصنوعی: از او پرسیدم که آن رنگ و عطر گل مشک از کجا آمده است. او پاسخ داد که هرکدام از این گلها رنگ و بوی خود را از زیبایی و عطر مریم گرفتهاند.
گفتمش دل فکر روی و رای قدت می کندگفت این رائیست عالی و آن دگر فکر نکو
هوش مصنوعی: به او گفتم که دل به فکر زیبایی و اندیشهی قدیمیات مشغول است. او پاسخ داد که این اندیشهاش بلندمرتبه و آن دیگری فکر نیکویی است.
گفتم از چاه زنخدان تو دل در حیرتستگفت از رفتند بسیاری درین حیرت فرو
هوش مصنوعی: گفتم که چهره تو مانند چاهی است که دل مرا در شگفتی انداخته است. او در پاسخ گفت که بسیاری پیش از من نیز در این شگفتی غرق شدهاند.
گفتم ار با دیده بگشایم چه باشد راز دلگفت پیش مردمت ترسم که ریزد آبرو
هوش مصنوعی: گفتم اگر با چشمانم حقیقت را ببینم چه خواهد شد. دل گفت: اما ای کاش در برابر مردم این کار را نکنی، زیرا ممکن است آبرویت از بین برود.
گفتم از مهر رخت کی دل تهی سازد کمالگفت آن ساعت که سازد چرخ از خاکش سبو
هوش مصنوعی: گفتم چه زمانی دل من میتواند از عشق تو خالی شود، کمال گفت زمانی خواهد بود که زمانه از خاک او ظرفی بسازد.