شمارهٔ ۹۴۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساس ترس و اضطراب خود اشاره دارد. او از زیبایی زلف‌های خمیده و شب تار یاد می‌کند و به سرهای بریده‌ای اشاره دارد که نمادی از فراق و اندوه است. اگرچه گل‌های خوشبو در این شب بی‌خبرند، اما شاعر از خون‌هایی که بر دامان چکیده است، سخن می‌گوید. او اشک‌هایش را چون نقره‌ای می‌بیند که بر بالای زر می‌درخشد و دلش از غم خود می‌لرزد. صورت زیبا و زلف‌های پریشان او را به شعله‌های آتش تشبیه کرده و درد و ناله‌اش آتش را فروزان‌تر کرده است. در نهایت، شاعر به کمالات و اوضاع دل خود اشاره می‌کند و می‌گوید که حالاتش به وضوح در نوشته‌هایش نمایان است.
دلم ترسد در آن زلف خمیدهشب است آری و سرهای بریده
هوش مصنوعی: دل من میترسد که در آن زلف پیچخورده شب چیزی از سرهای بریده باشد.
اگر گل عندلیبانرا نکشته استچه خونست این بر آن دامان چکیده
هوش مصنوعی: اگر گل‌های خوشبو نتوانستهاند لطافت زنبقها را از بین ببرند، پس این لکههای سرخ بر دامان آنها ناشی از چه چیزی است؟
برخه اشکم گرو برده ز سیمابچو بر بالای زر با هم دویده
هوش مصنوعی: چشمانم به شدت اشکبار است و اشک ها مانند جیوه روان هستند، گویی در کنار هم بر روی طلای درخشان در حال حرکتاند.
دل ما دیده جان غم خویشچه نیکو دیده ای نور دیده
هوش مصنوعی: دل ما با کمال وضوح، درد و غم خود را می‌بیند و تو نیز به خوبی احساسات ما را درک میکنی.
رخ نو آتش است و زلف خرمنبه خرمن آتشم ز آنها رسیده
هوش مصنوعی: چهره زیبا چون آتش میسوزد و موها همچون کاه که به هم انباشته شدهاند، آتش مرا بیشتر شعلهور کرده است.
ز آتش آه من چربید. بسیارچو با این ناله آنرا بر کشیده
هوش مصنوعی: از درد و اندوه من شعلهای زبانه کشید. بسیار است که با این ناله، آن آتش را دوباره برافروختهام.
کمال از حال دل بینی در بنوشتپریشان شد ورقهای جریده
هوش مصنوعی: بسته به حال و روحیه آدمی، کمال او را میتوان شناخت؛ وقتی دلش دچار اضطراب باشد، به طوری که صفحات کاغذش نیز از این احساس متاثر شود.