شمارهٔ ۹۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از زیبایی‌ها و لذایذ عشق و معشوق می‌گوید و احساساتش را با توصیفاتی شیرین بیان می‌کند. او به زیبایی‌های ظاهری و باطنی معشوق اشاره کرده و ویژگی‌های او را ستایش می‌کند. اما معشوق در پاسخ همیشه می‌گوید "ترا چه"، به این معنی که چندان به ستایش‌ها و توصیف‌های گوینده اهمیت نمی‌دهد. این دیالوگ نشان‌دهنده عدم توجه یا بی‌اعتنایی معشوق به احساسات عشق‌ورزی گوینده است و در نهایت حس غم و ناامیدی شاعر را در عشق به تصویر می‌کشد.
گفتم شکرست آن به دهان گفت ترا چهگفتم چه نمک‌هاست در آن گفت ترا چه
هوش مصنوعی: گفتم شکر خوشمزه است، او در پاسخ گفت: تو چه میدانی؟ چه چیزهایی در آن نهفته است! او سپس با لحن طعنهآمیزی ادامه داد: تو چه اطلاعی داری؟
گفتم دهن تنگ را در لب خاموشلطفی‌ست که گفتن نتوان گفت ترا چه
هوش مصنوعی: من گفتم که سکوت و محدودیت در بیان، خود یک لطف و زیبایی است که نمیتوان به راحتی دربارهاش صحبت کرد.
گفتم به خوشی گر لب شیرین تر جانستقد نیز روانست روان گفت ترا چه
هوش مصنوعی: به کسی گفتم که اگر خوشی و لذت واقعی وجود داشته باشد، باید از آن لذت ببرم. اما او به من پاسخ داد که این موضوع برای من اهمیت ندارد.
گفتم که تو جانی و بی‌دوستر از جانهم جانی و هم شوخ جهان گفت ترا چه
هوش مصنوعی: به او گفتم که تو برای من عزیزتر از جانم هستی و از جانم نیز به تو وابستهترم. اما جهان به من می‌گوید که تو چه کسی هستی که اینقدر برایم مهمی.
گفتم رخ تو برگ گلست آمده بیرونخالت خوش و خط خوش‌تر از آن گفت ترا چه
هوش مصنوعی: گفتم چهرهات زیبا و شبیه گل است و وقتی لبخند میزنی، خالات زیبا و خطهای صورتات هم زیباتر از آن است. پس چه شده که اینقدر زیبا و خوشحالت هستی؟
گفتم چه کمندافکن و دلبند فتادستآن گیسوی در پای‌کشان گفت ترا چه
هوش مصنوعی: گفتم چرا آن گیسوی زیبا مانند کمند، مرا اسیر کرده است؟ او در پاسخ گفت: تو چه نیازی به این پرسش داری؟
گفتم ز ملاحت همه چیزت به کمال استخندان شد و افسون‌کنان گفت ترا چه
هوش مصنوعی: من به او گفتم که زیباییات تمام و کمال است، او خندان شد و با ناز گفت: تو را چه به این موضوع؟