شمارهٔ ۱۰۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مساله‌ی روحانیت و حقیقت می‌پردازد. او می‌گوید اگر کسی بخواهد به پاکی دست یابد، باید از نظر دیگران دور باشد و خود را به شناخت عمیق‌تری برساند. حتی اگر بر آب سجاده هم بگذارد، اگر معرفت کافی نداشته باشد، به جایی نخواهد رسید. او به این نکته اشاره می‌کند که اگر انسان نتواند از دنیای مادی فراتر رود، سال‌ها تلاش کند، اما به حقیقت نرسد. شاعر در نهایت، نشان می‌دهد که زهد و معنویت واقعی بدون توجه به خواسته‌های دنیوی ثمره‌ای ندارد و صرفاً در دنیای مادی گرفتار خواهد شد.
گر به پاکی خضر وقتی و روح القدسیتا نیابی نظر اهل صفا هیچ کسی
هوش مصنوعی: اگر در پاکی مثل خضر و روحالقدس باشی، هرگز نمیتوانی نظر اهل صفا را به دست آوری.
فرض کردیم که سجاده فکندی بر آبچون نداری گهر معرفتی کم ز خسی
هوش مصنوعی: اگر تصور کنی که بر روی آب فرش سجادهای گستردهای، چون دانش و بینش واقعی نداری، ارزش تو کمتر از یک دانه خاک است.
تا نیاری قدم از منزل هستی بیرونسال‌ها گر بروی راه به جایی نرسی
هوش مصنوعی: هرگاه از جایگاه خود خارج نشوی و به سوی هدفی نروی، حتی اگر سال‌ها هم در مسیر تلاش کنی، به جایی نخواهی رسید.
ای که از دل نفست راست برون می‌آیدنفس اینست که از خویش …سی
هوش مصنوعی: ای کسی که نفست به درستی از دل تو خارج میشود، این نفس همان چیزی است که از درون خودت میآید...
نیست حاجت که بود سد سکندر در پیشنفسی در میان تو و او مانع و حایل تو بسی
هوش مصنوعی: نیازی نیست که وسیلهای مانند سد سکندر بین تو و او وجود داشته باشد؛ چرا که هیچ مانع و حائلی نمیتواند در میان شما قرار بگیرد.
رانده‌اند از شکرستان سعادت زایتستکه شب و روز هواخواه هوا چون مگسی
هوش مصنوعی: تو را از جایی که شیرینی زندگی و خوشبختی در آن است، دور کردهاند. شب و روز در پی کسی میگردی که مانند مگس به دورش بچرخد.
حاصل از زهد به جز دردسری نیست کمالتا که در صومعه مشغول هوا و هوسی
هوش مصنوعی: نتیجه زهد و خودداری چیزی جز دردسر نیست و کمال شخصی تا زمانی که در گوشهای مشغول به افکار و تمایلات دنیوی باشد، حاصل نمیشود.