شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس ناامیدی و سردرگمی شاعر است. او در جستجوی اهل دل و شخصی است که بتواند مشکلاتش را حل کند، اما در این راه با تنهایی و بلاتکلیفی مواجه است. شاعر از گم‌شدن در دنیای خودبینی صحبت می‌کند و هیچ کس را نمی‌بیند که راه‌نمایش باشد. او در پی حقیقت و امید است، اما نرسیدن به نتیجه موجب افزایش شک و یأس او می‌شود. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که در میان همه این احساسات، تنها مانده و گمشده است.
اختلاف اهل دل خوبس اهل دل کجاستآنکه حل سازد یکی از این همه مشکل کجاست
هوش مصنوعی: اختلاف و ناهمسویی اهل عشق و دل، موضوعی است که نیاز به کسی دارد که بتواند این مسائل را حل کند. سؤال این است که آن فرد دانا و توانمند کجاست که بتواند از پس این همه مشکل برآید و آنها را یکجا کند.
روزگاری شد که سرگردان دشت حیرتمیک نفر پیدا نشد تا گویدم منزل کجاست
هوش مصنوعی: زمانی فرا رسید که در دشت حیرت و سرگردانی به سر میبردم و هیچ کس پیدا نشد تا نشان دهد مقصد من کجاست.
غرقه در دریای خودبینی شدم دردا که نیستناخدای کاملی تا گویدم ساحل کجاست
هوش مصنوعی: در آبی از خودپسندی غرق شدم و افسوس که ناخدای ماهری وجود ندارد تا به من بگوید ساحل کجاست.
لیلی ما را همی گویند کاندر محمل استکس نمی‌گوید کدامین کاروان محمل کجاست
هوش مصنوعی: میگویند که لیلی ما در محمل است، اما هیچکس نمی‌گوید کدام کاروان محمل او کجاست.
من که هرگز بر جنون خویش منکر نیستمبا من مجنون نمی‌گوید کسی عاقل کجاست
هوش مصنوعی: من هرگز انکار نمیکنم که دیوانهام، اما هیچکس به من نمی‌گوید عاقل کجاست.
دانه امید بس در مزرع دل کاشتمگر حقیقت داشت پس آن دانه را حاصل کجاست
هوش مصنوعی: من در دل خود امید زیادی را کاشتم، اما اگر واقعاً این امید وجود داشته باشد، پس چرا ثمرهای از آن نمیبینم؟
(صامتا) هر کس به جز من دور از دلدار ماندپس در این درگه ندانم بنده مقبل کجاست
هوش مصنوعی: هر کسی غیر از من که دور از محبوبش مانده، در این مکان نمیدانم بندهای که مورد توجه باشد، کجاست.