شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و عواطف عمیق خود سخن می‌گوید و از خداوند می‌خواهد که دل‌های بی‌عشق را به عشق آغشته کند و افرادی را که از محبت خسته و حیران هستند، آزاد کند. او به حالت مجنون‌مانند خود اشاره می‌کند و درخواست می‌کند تا غم و اندوه درونش را چون خیمه‌ای بدون خانه و ستونی بتازد. شاعر از سوزش عشق نمی‌کاهد و خواهان افزوده شدن شعله‌های آن است. همچنین به آزادی کسانی می‌اندیشد که در قفس عشق گرفتارند و از حق دوستی و محبت غافلند. در نهایت، او به حال افرادی که از محبت ناامید شده‌اند اشاره می‌کند و حس دوری و درد آن‌ها را احساس می‌کند.
دلی کز عشق مفتون نیست یا رب پر ز خونش کنز اقلیم محبت خسته و حیران برونش کن
هوش مصنوعی: دلهایی که از عشق سرشار نیستند، ای خدا، آن‌ها را پُر از غم و اندوه کن و از سرزمین محبت، خسته و گیج و سردرگم، بیرونشان آور.
سری کز غمزه لیلی و شت ناگشته سوداییچون مجنون خوار و سرگردان به صحرای جنونش کن
هوش مصنوعی: سری که به خاطر زیبایی و جذابیت لیلی دچار شیدایی شده، همچون مجنون بیچاره و سرگشته، باید به دشت دیوانگیاش پرتاب شود.
اگر چون بیستون بار غمت اندر دلی نبودبسان خیمه بی‌خانمان و بی‌ستونش کن
هوش مصنوعی: اگر غم تو به اندازهی کوه بیستون در دلم نباشد، همچون خیمه‌ای بی‌خانمان و بدون ستونی میشوم.
نمی‌گویم شرار عشق خود از سینه‌ام کم کنچو می‌خواهی بسوزی هر چه بتوانی فزونش کن
هوش مصنوعی: نمی‌گویم که عشق و حرارت وجودم را کاهش بده، چون اگر می‌خواهی بسوزی، هر چه که میتوانی، شعلهاش را بیشتر کن.
مروت نیست مرغی در قفس عمری بسر بردناسیر خویش را گاهی به گلشن رهنمونش کن
هوش مصنوعی: نیکو نیست که پرندهای در قفس زندگی کند و از آزادی محروم شود؛ گاهی باید او را به باغ و دشت ببری تا از زیباییها و آزادی زندگی بهرهمند شود.
هر آن کس از طریق دوستی در منع ما کو شدچو بخت خویش در چاه ندامت سر نگونش کن
هوش مصنوعی: هر کسی که از راه دوستی ما را منع کند، باید بداند که همچون بختش، در چالهی پشیمانی سقوط خواهد کرد.
زرنگ زرد و اشک سرخ (صامت) حال او بنگرز درد دوری خود از برون سیر درونش کن
هوش مصنوعی: این شخصی که به زردی و زخمهایش اشاره شده، در حال حاضر بسیار ناراحت و غمگین است. برای فهمیدن حال او، نگاهی به درد ناشی از دوریاش بینداز و به درونش سفر کن تا ببینی چه احساساتی را تجربه می‌کند.