شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: این متن شعری است درباره زیبایی و جذابیت یک معشوق، که به طور خاص به کاکل و ابروان او اشاره دارد. شاعر از تاثیر عمیق این زیبایی بر دل‌ها صحبت می‌کند و می‌گوید که کاکل معشوق توانایی ربودن دل‌ها را دارد. او همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که هر کسی دلش را در گرو این کاکل بگذارد، حتماً احساسات قوی و عمیقی را تجربه می‌کند. در نهایت، شاعر به تأثیر و قدرت جذب کنندگی این زیبایی بر روح و دل انسان‌ها می‌پردازد و از آن به عنوان دلیلی برای ابراز عشق و دلدادگی یاد می‌کند.
چو ترک من بگشاید بر ابروان کاکولهزار دل برباید به یک دم آن کاکول
هوش مصنوعی: وقتی معشوق من ابروهایش را با ناز باز کند، به طور ناگهانی دل هزاران نفر را میرباید.
عجب مدار تو زان ماه‌روی مهرجبینکه آفتاب رخش راست سایه‌بان کاکول
هوش مصنوعی: تعجب نکن از زیبایی آن چهرهی معصوم که نور خورشید هم وقتی به او میتابد، مانند سایهای در زیر موهایش پنهان میشود.
من آشکارا جان را به باد خواهم دادکه دیده‌ام دل خود را نهان در آن کاکول
هوش مصنوعی: من بهطور واضح اعلام میکنم که جانم را به خطر میاندازم، چراکه دیده‌ام که دل خودم در پنهان به آن موهای بافته شده مرتبط است.
هزار دل ز سر پای برتوان چیدناگر به شانه کند شاه دلبران کاکول
هوش مصنوعی: اگر شاهزادهای دلبران زیبایی را با موی شانه کند، هزار دل آشفته و پریشان میشود و قدرت از سر تا پای آنها جمع میشود.
برآید از دل و جان عزیز خویش چو منهر آن کسی که نهاده‌ست دل بر آن کاکول
هوش مصنوعی: هر کسی که مانند من بر این موهای زیبا و دلانگیز دل ببندد، از عمق دل و جانش عشق و ارادتش به آن زیبایی نمایان میشود.
چو باد ناله زارم به گوش او برساندسبک به رقص درآید در آن زمان کاکول
هوش مصنوعی: به مانند باد، ناله و غمم را به او منتقل میکنم و در آن حال، او به آرامی به رقص میآید و مویش همچون کاکل میشود.
هر آن دلی که ربود آن دو چشم او از خلقنداد هیچ امانش مگر به جان کاکول
هوش مصنوعی: هر دلی که در برابر آن دو چشم زیبا تسلیم شد، هیچ نوع رحمی از دیگران دریافت نکرد جز آنکه جانش را برای آن موهای بافته قربانی کند.
سلامت ار هوست می‌کند همام مگردبه گرد آن بت گل روی ضیمران کاکول
هوش مصنوعی: اگر وجود تو به من کمک کند، نباید به دور آن معشوق با زیبایی گل مانند که موهایش را تاب داده است، بگردم.