شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش زیبایی و ویژگی‌های خاص معشوق پرداخته است. شاعر با تشبیهات زیبا، معشوق را به ماه و سرو تشبیه کرده و او را بی‌نظیر و حاکم این دنیا می‌داند. همچنین به زیبایی و لطافت معشوق اشاره می‌کند که فراتر از جنبه‌های مادی است. شاعر در انتها ابراز ناتوانی از وصف کامل معشوق می‌کند و می‌گوید که در نهایت او را «خاتم خوبان» می‌داند.
ماه ز مشرق طلوع کرد چو رویت تمامنی که بود مه که زو مهر کند نور وام
هوش مصنوعی: ماه از سمت مشرق سر برآورد، مانند چهرهات که کامل و بینقص است. اینجا اشاره به این دارد که هیچ کس به زیبایی و نورانیی تو نمیرسد، چرا که تو همانند ماهی هستی که منبع نور و مهر است.
ماه فلک را قدی نیست چو سرو سهیسرو سهی را رخی نیست چو ماه تمام
هوش مصنوعی: ماه در آسمان قامت و قدی ندارد که به اندازه سرو بلند باشد و سروی که بهشتی است، چهرهای ندارد به زیبایی ماه کامل.
هر دو تو داری و بس نیست نظیر تو کسطوطی جان در قفس شد شکرت را غلام
هوش مصنوعی: تو ویژگیهایی داری که هیچکس مانند تو نیست. طوطی جان در قفس، به خاطر تو، به خدمت تو درآمده است.
چون که پریشان شود زلف خوشت نیم روزشب‌رو عیار را کار شود با نظام
هوش مصنوعی: زمانی که زلف خوش تو به هم بریزد، در نیمروز، آن کس که شبگرد و عیار است، کارش به هم میریزد.
باز نداند کسی نیم شب از نیم روزپای چو بیرون نهی نیم شبی از مقام
هوش مصنوعی: هیچکس در تاریکی نیمهشب، تفاوتی با روشنایی نیمروز نمیبیند، وقتی که تو نیمهشب را از مقام خود بیرون کردهای.
نیست تنت ز آب و خاک هست همه جان پاکگشت مجسم مگر روح لطیف همام
هوش مصنوعی: بدن تو از آب و خاک نیست، بلکه جانت پاک است و تنها روح لطیف همام به تصویر درآمده است.
عاجزم از وصف تو یک سخنم بیش نیستخاتم خوبان تویی ختم کنم والسلام
هوش مصنوعی: من از توصیف تو ناتوانم، تنها یک سخن دارم که تو بهترین هستی و کلامم را به همین جا ختم میکنم.