شمارهٔ ۱۸۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف بادی بهاری می‌پردازد که با خود بوی بهشت و زیبایی‌هایی از گلستان به ارمغان آورده است. شاعر از نسیم ملایمی سخن می‌گوید که از سوی گل‌ها می‌آید و به عشق و زیبایی معشوق خود اشاره می‌کند. او به این نتیجه می‌رسد که این بوی خوش، تنها می‌تواند از یار او بیاید که دل‌انگیز و خوش‌بوست، و در نهایت تأکید می‌کند که وقتی معشوق با وقار و زیبایی خود در باغی می‌رقصید، زیبایی و خوشی واقعی در آنجا حس می‌شود.
ای باد نو بهاری بوی بهشت داریاز سوی گل رسیدی یا پیک آن نگاری
هوش مصنوعی: ای باد خوش بهاری، تو عطر بهشت را با خود آوردی. آیا از سمت گلهای زیبا به سراغ ما آمدهای، یا پیامآور آن معشوقه زیبا هستی؟
نی این چنین نسیمی از گلستان نیایدمعلوم شد ز بویت کز هم‌دمان یاری
هوش مصنوعی: نسیم اینگونهای از باغ گل نمیوزد، پس معلوم می‌شود که بوی تو از دوستان نزدیکت است.
بر منزلی گذشتی داری از او نشانیچون زلف مشک بارش خوش بوی بی‌قراری
هوش مصنوعی: شما از محلی عبور کردهاید که نشانههایی از آنجا به جا مانده است، مانند زلف مشکی که بوی خوشی دارد و باعث بی‌قراری می‌شود.
بویی که روح بخشد دل را فتوح بخشداز زلف یارم آید ای گل تو آن نداری
هوش مصنوعی: بویی که جان را شاداب می‌کند و دل را فتح می‌کند، از موهای محبوبم می‌آید، ای گل، تو آن را نداری.
چون قامتش خرامان گردد میان بستانآنجا تو خود که باشی ای سرو جویباری
هوش مصنوعی: وقتی که او با وقار و زیبایی در باغ راه میرود، تو در آنجا چه کسی هستی ای سرو که در کنارش قرار گرفتهای؟