شمارهٔ ۷۱ - مولانا قطب‌الدین عتیقی راست
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل بستن به ریا و ظاهرسازی سخن می‌گوید و به این نتیجه می‌رسد که تا زمانی که به حقیقت وجود خود پی نبرده، در باده‌ای است که سرش را در آن غوطه‌ور کرده است. او اعلام می‌کند که وقتی معشوقش از غیبتش رها شود، او نیز دیگر به پنهان‌کاری و نوشیدن باده‌های پنهان ادامه نخواهد داد.
تا چند بود دل به ریا پروردندر باده نهم سر پس از این تا گردن
هوش مصنوعی: چند وقت دیگر باید به فریبکاری ادامه دهم؟ الان میخواهم سرم را در میخانه پنهان کنم و دیگر تا گردن در آن فرو بروم.
تا تو برهی ز غیبت من کردنمن باز رهم ز باده پنهان خوردن
هوش مصنوعی: تا زمانی که تو از غیبت من رهایی یابی، من نیز از نوشیدن پنهانی شراب بازخواهم ماند.