شمارهٔ ۷۳
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعری به بیان نگرانی‌ها و تأسف خود از گناه و اشتباهات انسانی پرداخته است. او از روند تکراری گناه کردن و آوردن مشکلات به زندگی و روح خود ابراز نارضایتی می‌کند. همچنین به بی‌خود بودن انسان و تأثیر منفی آن بر روح و روان اشاره می‌کند که باعث می‌شود به جای آبی شفاف، آب سیاه و کدر به چشم دل خود بیاورد. در کل، این ابیات به نقد رفتارهای نادرست و غفلت‌های انسان در زندگی می‌پردازد.
تا کی رخ دل سوی گناه آوردنوان میغ سیاه پیش ماه آوردن
هوش مصنوعی: تا کی باید به گناه روی آورد؟ و این رنگ تیره از آن می، را در پیش محبوب قرار داد؟
تا چند ز آب سرخ در چشم خرداز بی‌خردی آب سیاه آوردن
هوش مصنوعی: چرا تا مدتی طولانی باید به نشانههای بی‌خردی در زندگی ادامه دهیم و از درک درست و روشن خود غافل باشیم؟