شمارهٔ ۸۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساسات عاطفی و درونی خود سخن می‌گوید. او به دوستانش اشاره می‌کند که به خاطر وصال (دوستی و نزدیکی) به محبوبش، لحظه‌ای برای نوحه‌گری و ابراز احساسات جدی و عمیق فرا رسیده است. در شب که خود را در حال نواختن موسیقی می‌بیند، به تأثیر لبان محبوبش بر زندگی‌اش اشاره می‌کند، گویا در تاریکی شب به ناگاه پرده‌های وجودش کنار رفته و رازهای دلش آشکار شده است.
ای همنفسان شدست وصلم سپریوقت است که آغاز کنم نوحه‌گری
هوش مصنوعی: ای دوستان، وصل من به شما همچون سپری است و وقت آن فرا رسیده که نوحهخوانی را آغاز کنم.
در پرده شب دمی نوا یافته بودکارم ز لبت کرد سحر پرده‌دری
هوش مصنوعی: در تاریکی شب لحظه‌ای احساس کردم که کارم به لطف لبهای تو به نوعی جادوگری تبدیل شده است.