تناجی
همام تبریزی

شمارهٔ ۹۰

معشوق ز ذوق باده گلناریدر ساخته بود دوش با بیداری
ز اشکم بر او شیشه حدیثی می‌راندمی‌داد دران حدیث شمعش یاری