شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و تأثیر آن بر زندگی‌اش می‌گوید. او احساس می‌کند که عشق بر دروازه دولت‌سرا و منزلش آمده و برایش آرزوها را تحقق بخشیده است. غمزه‌ی معشوق موجب شده که دلش از رنج آکنده شود و نشاط جوانی‌اش را باز یابد. شعف و شوق او مانند سیل در جریان است و در جستجوی می و شادی است. اضطراب و دل‌تپش همچون موجی در وجودش جاری است و در نهایت با اشاره به خواب و داستان زاهد، از درد و احساسات عمیق خود سخن می‌گوید.
زد حلقه عشق، بر در دولتسرای مانقش مراد شد، شکن بوریای ما
هوش مصنوعی: عشق به زندگی ما شکل و رنگ تازهای بخشیده و آرزوهایمان را در دروازهی شادی و سعادت به تصویر کشیده است.
از غمزهٔ تو رفت ز خونم فسردگیجوش نشاط زد، می مرد آزمای ما
هوش مصنوعی: از نگاه تو، خونم از غم و اندوه به شدت سرد شد. اما در عین حال، شور و نشاطی در دل من میجوشد که گویا آزمایش پرشور زندگی را پشت سر میگذرانم.
سیل عنان گسسته به دنبال می تپددر وادیی که شوق بود، رهنمای ما
هوش مصنوعی: سیل بیوقفه و سرکش به دنبال نوشیدنی میدود، در فضایی که اشتیاق و علاقه ما را هدایت می‌کند.
چون موج پی گسسته زند موجِ اضطرابخاک از تپیدن دل بی دست و پای ما
هوش مصنوعی: وقتی که امواج دریا به هم میزنند، اضطراب زمین هم مانند دل ما که بیپاسخ و سردرگم است، به تلاطم میآید.
خوابت شد از فسانهٔ زاهد گران، حزینبشنو نوایی از دل درد آشنای ما
هوش مصنوعی: به خاطر داستان زاهد بزرگ، خواب از چشمانت رفته است؛ حالا از دل ما که دردی آشنا دارد، نوای حزینی را بشنو.